Danıştay 9. Daire E.2019/2717 K.2021/6881

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, bildirimine istinaden tahakkuk ettirilen ve ödenen 2017 yılı elektrik üretimi lisans harcının kaldırılması ve ödenen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı sayılı kararıyla.

Mahkemelerinin 12/07/2017 tarihli ara kararıyla; davacıdan, dava konusu elektrik üretimi lisans harcının ihtirazi kayıtla ödenip ödenmediğinin, ihtirazi kayıt beyanında bulunulup bulunulmadığının, hangi tarihte ödendiğinin ve ihtirazi kayıt dilekçesinin ne zaman verildiğinin sorularak, ödeme fişi, ihtirazi kayıt dilekçesi ve konuya ilişkin tüm bilgi ve belgelerin istenmesi üzerine davacı tarafından sunulan cevapta;

dava konusu elektrik üretimi lisans harcı için verilen beyannamede ihtirazi kayıt beyanında bulunulmadığı ve anılan harcın ihtirazi kayıtla ödenmediği belirtildiğinden 213 sayılı Kanun'un 378. maddesinin ikinci fıkrasına göre mükelleflerin, beyan ettikleri matrahlara ve bu matrahlar üzerinden tahakkuk ettirilen vergilere karşı dava açamayacakları,

ihtirazi kayıt konulmadan verilen beyannamelere istinaden yapılan tahakkukların idari davaya konu oluşturabilecek işlemler dışında tutulduğu ve davacının süresinde ihtirazi kayıt koymadan verdiği beyannameye istinaden tahakkuk eden 169,439,01 TL elektrik üretimi lisans harcının dava konusu edilemeyeceği, öte yandan,

davacı tarafından yıl içerisinde üretilen elektrik bedelinin (harç matrahının) sehven yanlış bildirildiği belirtilerek verilen düzeltme beyannamesi ile ödenecek harç tutarının 169.439,01 TL olarak beyan edilmesi üzerine idarece düzenlenen 26/05/2017 tarih ve 20170526...113 sayılı düzeltme fişi ile 31.685,58 TL'nin terkin edilerek davacı adına 169.439,01-TL elektrik üretim lisans harcına ilişkin tahakkuk fişinin düzenlendiği görüldüğünden, düzeltme fişi ile kaldırılan 31.685,58 TL hakkında karar verilmesine olanak bulunmadığı gerekçesiyle dava kısmen reddedilmiş, kısmen karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka uygun bulunduğu belirtilerek, davacının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanununda bildirime ihtirazi kayıt konulmadığında dava açılamayacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığı, dava konusu 2017 yılı Elektrik Üretimi Lisans Harcı bildirimine ihtirazi kayıt konulmadığından bahisle davanın esas hakkında bir değerlendirme yapılmadan reddine karar verildiği, bu durumun Anayasa ile koruma altına alınan hak arama hürriyetini ihlal ettiği, 2017 yılı için "Havza Hidrolojik Gözlem, Değerlendirme ve Kontrol Hizmet Bedeli" adı altında ödeme yapıldığı,

anılan bedelin Elektrik Piyasasında Üretim Faaliyetinde Bulunmak Üzere Su Kullanım Hakkı Anlaşması İmzalanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik ve bu Yönetmelik kapsamında imzalanan Su Kullanım Hakkı Anlaşması gereği ödendiği, farklı şekilde isimlendirilmesine rağmen 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (8) sayılı Tarife'de belirtilen "su kullanım bedeli" ile aynı bedel olduğu, bu yönde verilen mahkeme kararları bulunduğu, bu bedel ödendikten sonra bir de Elektrik Üretimi Lisans Harcı alınmasının çifte vergilendirmeye sebebiyet verdiği iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.