Danıştay 9. Daire E.2019/3356 K.2022/1159

Dava konusu istem: Davacı adına, … San. ve Tic. Ltd. Şti'nin faturalarını düzenlediği ileri sürülen ...'nin sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiğinden bahisle 2015/Nisan-Aralık, 2016/Ocak, Şubat dönemlerine ilişkin kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… K:… sayılı kararıyla; … San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunun incelenmesinden, davacının sahte fatura düzenleme fiiline iştiraki olduğu hususunun net bir şekilde ortaya konulamadığı anlaşıldığından ve davacı hakkında düzenlenmiş bir vergi inceleme raporu ya da iştirak raporunun da bulunmadığından kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, vergi ziyaı cezalarının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, … San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, şirket adına sahte fatura düzenlediği tespit edilen …'nin bu fiiline iştirak ettiğinin açık bir şekilde ortaya konulduğu, davacı adına kesilen vergi ziyaı cezalarının hukuka uygun olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.