Danıştay 9. Daire E.2019/4681 K.2022/1806

Dava konusu istem: Davacı hakkında, bir kısım hasılatı kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016/Temmuz dönemine ilişkin kesilen vergi ziyaı cezasının ve aynı dönem için 213 sayılı Vergi Usul Kanun'unun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu vergi ziyaı cezasının ve kesilen özel usulsüzlük cezasının, kayıt dışı hasılat üzerinden 2016/Temmuz dönemine ait davacı adına yapılan katma değer vergisine bağlı olarak kesildiği, söz konusu tarhiyata karşı açılan davada ise Mahkemelerince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile kaldırıldığının görüldüğü, buna bağlı olarak kesilen vergi ziyaı cezasında ve özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne ve vergi ziyaı cezası ile özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Eksik incelemeye dayalı vergi inceleme raporu bulunmadığı, davacı iddialarının aksine raporda yem imalatının nasıl yapıldığının ve alım satımı yapılan yem çeşitlerinin irdelendiği iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.