Danıştay 9. Daire E.2019/4759 K.2022/932

Dava konusu istem: Davacı adına, 2016 yılı kurumlar vergisi ve 2016/Ekim-Aralık dönemi geçici vergi beyannamesini yasal süresi içinde vermediğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2016 yılı kurumlar vergisi ve 2016/Ekim-Aralık dönemi geçici vergi ile bu vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davalı savunma dilekçesi ve mahkemelerinin 30/10/2018 tarihili ara kararına cevaben davalı tarafından gönderilen bilgi ve belgelerin incelenmesinden, takdir komisyonunca davacının 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde yer alan ticari mal stoklarının çıkışının yapılmadığının kabulü suretiyle 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesindeki dönem sonu mal mevcudu ile 2016 yılı dönem içi alışları toplamına davacının daha önceki beyanları ve aynı sektördeki mükelleflerin karlılık oranlarına istinaden belirlendiği belirtilen %20 karlılık oranı uygulanmak suretiyle,

matrah takdiri yapılmış ise de, davacı tarafından davalı idareye verilen 08/01/2018 tarihli dilekçe ekinde sunulan 2016 yılının muhtelif tarihlerinde tanzim edilmiş faturalar ile söz konusu ticari emtia ve demirbaşların çıkışının yapıldığı, çıkışı yapılan emtia ve demirbaşlara uygulanan iskonto oranının ticari teamüllere uygun olmadığından bahisle idarece söz konusu faturalarda yer alan iskontoların kabul edilmediğinin anlaşıldığı,

bu durumda davacının 31/12/2016 tarihinde mükellefiyet kaydının re'sen sona erdirilmesi nedeni ile işletmeye ait demirbaşların ve ticari mal stoklarının çıkışının yapıldığı faturalarda yer alan iskonto oranının, ticari teamüllere uygun olmadığı yönünde davalı idarece yapılmış bir tespit bulunmaksızın ve takdir komisyonunun kanunla verilmiş inceleme ve araştırma yetkisi kullanılmaksızın eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak takdir edilen matrah üzerinden re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile kurum geçici vergi aslı üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı,

geçici vergi aslına ilişkin kısmı yönünden ise, vergi ceza ihbarnamesinde geçici vergi aslının tahakkuk ettirilmeyeceğinin belirtilmiş olması nedeniyle ortada idari davaya konu edilebilecek geçici vergi bulunmadığından davanın geçici vergi aslına ilişkin kısmı yönünden karar verilmesine yer olmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen karar verilmesine yer olmadığına, dava konusu vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile kurum geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılmasına, davanın kurum geçici vergi aslına isabet eden kısmı hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının davanın kabulüne ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup kararın kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığından, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, 2016 yılı kurumlar vergisi ve 2016/Ekim-Aralık dönemi geçici vergi beyannamelerinin yasal süresi içinde vermediğinden matrah takdiri için takdir komisyonununa sevk edildiği, vergi matrahının 2015 yılı dönem sonu mal mevcudu ile 2016 yılı dönem içi alışları toplamına davacının daha önceki beyanları ve aynı sektördeki mükelleflerin karlılık oranlarına göre belirlenen %20 karlılık oranı uygulanmak suretiyle takdir edildiği, ayrıca davacının ibraz ettiği faturalarda ticari teamüllere uygun olmayan iskonto oranı uyguladığı tespit edildiğinden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.