Danıştay 9. Daire E.2019/5953 K.2022/2849

Dava konusu istem: Davacı adına, ilan reklam vergisi, damga vergisi, vergi zıyaı cezası ve faiz alacaklarının tahsili amacıyla düzenlenen … tarih, … ve … nolu ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davanın 2014 dönemi damga vergisi, ilan ve reklam vergisi ile 2013 ve 2014 dönemleri vergi ziyaı cezaları ve gecikme faizi(diğer faizler) alacaklarına ilişkin kısmı yönünden.

2014 dönemi damga vergisi, ilan ve reklam vergisi ve 2013 ve 2014 dönemleri vergi ziyaı cezaları dolayısıyla davacı adına daha önce … tarih ve … numaralı ödeme emrinin düzenlenmesi üzerine, söz konusu ödeme emrinin iptali istemiyle Mahkemelerinin … esas sayılı dosyasında açılan davada verilen … tarih ve … sayılı karar ile, davacı adına düzenlenen ödeme emrine konu alacaklara ilişkin olarak düzenlenen ihbarnamelerin dava açılmaksızın kesinleşmiş olduğu, bu nedenle ancak tarhiyat aşamasında ileri sürülebilecek iddiaların ödeme emrine karşı açılan davada dinlenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği,

anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulduğu, ancak Mahkemelerinin 28/07/2016 tarihli kararı ile temyiz isteminin süre aşımı yönünden reddedildiği, bu kararın da, 15/08/2016 tarihinde kayıtlara giren dilekçe ile davacı tarafından temyiz edildiği ve halen temyiz incelemesinde olduğu, bu durumda;

… tarih ve … numaralı ödeme emrine karşı açılan davanın reddedilmesinden sonra haciz safhasına geçilerek kesinleşen alacakların tahsili yoluna gidilmesi gerekirken, ikinci kez(mükerrer) ödeme emirlerine konu edilmeleri sebebiyle, dava konusu ödeme emirlerinin 2014 dönemi damga vergisi, ilan ve reklam vergisi ve 2013 ve 2014 dönemleri vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısımlarında hukuka uyarlık görülmediği,

öte yandan, Mahkemelerinin bahsi geçen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında da açıklandığı üzere, 2014 dönemi damga vergisi, ilan ve reklam vergisi ve 2013 ve 2014 dönemleri vergi ziyaı cezası alacakları dolayısıyla davacı adına düzenlenen vergi/ceza ihbarnamesinin 27/01/2015 tarihinde tebliği üzerine 29/01/2015 tarihli dilekçe ile davalı idareye itirazda bulunulduğu, itiraz üzerine tesis edilen … tarih ve … sayılı ret işleminin aynı gün davacı şirkete tebliğ edildiği,

devamında söz konusu alacaklara ilişkin olarak dava açılmadığı ve alacakların bu suretle kesinleştiği görüldüğünden, kesinleşen alacaklara ilişkin gecikme faizlerinin(diğer faizler) ilk defa dava konusu ödeme emirlerinden … numaralı ödeme emri ile istenilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, davanın 2015, 2016 ve 2017 dönemleri ilan ve reklam vergisi alacaklarına ilişkin kısmı yönünden ise.

2015, 2016 ve 2017 dönemlerine ilişkin olarak davacı tarafından verilen ilan ve reklam vergisi beyannameleri ile 2015 yılı için 1.172,50 TL, 2016 yılı için 1.365,00 TL ve 2017 yılı için ise 297,50 TL ödenecek ilan ve reklam vergisi beyan edildiği, buna karşın, sözü edilen yıllara ilişkin olarak ilan ve reklam için belirlenen metrekare birim fiyatı ile kiralanan panoların yüz ölçümünün çarpılması suretiyle ulaşılan fark ilan ve reklam vergilerinin davacıdan ayrıca talep edilmekte olduğu, Mahkemelerinin muhtelif tarihli ara kararları ile söz konusu ilan ve reklam vergilerinin nasıl ve ne sebeple doğduğu,

nasıl tarh ve tahakkuk ettiği ve hesaplandığı sorularak, bunlara ilişkin bilgi ve belgelerin gönderilmesi istenildiği halde davalı idare tarafından anılan alacakların tarh ve tahakkuku aşamasına ilişkin olarak dayanak gösterilemediği,

bu durumda, davalı idarece, Vergi Usul Kanunu'nun re'sen tarh ve ihbarname tebliğine ilişkin hükümlerinin uygulanması suretiyle vergiyi doğuran olayın gerçekleştiğinin somut olarak tespit edilmesinden sonra davacı şirket adına öncelikle ihbarname tebliğ edilerek alacakların kesinleşmesini takiben ödeme emri tanzim edilmesi gerekirken doğrudan ödeme emri düzenlenerek tebliğ edilmesinde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Belediye Gelirleri Kanunun 15.maddesinin 1.bendinde dükkan ticari ve sınai müessese ve serbest meslek erbabınca çeşitli yerlere asılan ve takılan her çeşit levha yazı ve resim gibi sabit bütün ilan ve reklamların ve her metre karesinden yıllık olarak (20-100 ) TL alınacağının ifade edildiği, dolayısıyla belediyelerince 2014 ve 2015 yılı gelir tarifesinde ışıksız tabelanın metre karefiyatı 46,00-TL ve ışıklı tabelanın metre kare fiyatı da 72,50-TL olarak belirlendiği, bu hususların vergi ihbamamesi düzenlenerek tebliğ edildiği iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.