Danıştay 9. Daire E.2019/659 K.2022/376

Dava konusu istem: Davacı adına, takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2011 yılı kurumlar vergisi ve 2011/Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül dönemleri geçici vergi ile bu vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla; davacı şirket hakkında vergilendirilecek kazancın gerçek veya gerçeğe en yakın biçimde tespitini sağlar nitelikte yapılan yoklamalar da dahil olmak üzere her türlü somut tespite dayalı olarak yapılacak inceleme neticesi takdir komisyonunca veya inceleme elemanınca belirlenen matrah üzerinden tarhiyat yapılması gerekirken, takdir komisyonu tarafından davacı şirketin katma değer vergisi iade raporunda yer verilen mükellefler hakkındaki inceleme raporundaki tespitler doğrultusunda karine yoluyla takdir edilen matraha istinaden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yeminli mali müşavir tarafından düzenlenen katma değer vergisi iade tasdik raporunun incelenmesi neticesinde, davacının mal alımında bulunduğu … 'ın mal aldığı ikinci alt mükellef olan … 'in ilgili dönem katma değer matrahının eksik olduğu ve vergi inceleme raporu uyarınca mükellefiyetinin re'sen terkin edildiği bu nedenle takdir komisyonuna sevki sonucu salınan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.