Danıştay 9. Daire E.2019/6963 K.2022/1991

Dava konusu istem: Selçuk Üniversitesi Ziraat Fakültesi İktisadi İşletmesi adına bir kısım hasılatın kayıt ve beyan dışı bırakıldığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak; 2013 yılı için re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi, 2013/Nisan-Haziran dönemi bir kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile 2013/Ocak-Mart, Temmuz-Eylül dönemleri için geçici vergi aslı üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava dosyasının incelenmesinden Selçuk Üniversitesi Döner Sermaye İşletme Müdürlüğü hakkında 2013 yılı vergilendirme dönemine ilişkin olarak yapılan inceleme sonucunda … tarih ve … sayılı vergi inceleme raporunun düzenlendiği, bu raporda yer alan birimler adına 2013 yılı itibariyle ayrı ayrı kurumlar vergisi mükellefiyeti tesis edildiği, davacı Üniversiteye bağlı Ziraat Fakültesi adına da mükellefiyet tesisi ile birlikte dava konusu cezalı tarhiyatların yapıldığının anlaşıldığı, olayda;

davacı Üniversiteye bağlı Ziraat Fakültesi adına tesis edilen kurumlar vergisi mükellefiyeti işleminin iptali istemiyle açılan davada.

Vergi Mahkemesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile davanın kabulüne ve tesis edilen mükellefiyetin iptaline karar verildiği, davacının iptal edilen mükellefiyet kaydından kaynaklanan yükümlülüklere ve vergisel ödevlere tabi tutulmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatı ile kurum geçici vergisi asıllarına bağlı olarak kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dava dilekçesinde 2013/4-6 dönemine ilişkin kurum geçici aslının da kaldırılması istenildiği halde, Mahkeme Kararında dava konusunun, 2013/1-12 dönemine ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi zıyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2013/1-3, 4-6, 7-9 dönemlerine ilişkin kurum geçici vergileri üzerinden kesilen vergi ziyaı cezaları şeklinde yazıldığı görülmekle beraber, ilgili kararın hüküm fıkrasında, davanın kabulüne, dava konusu vergi ve cezaların kaldırılmasına hükmedildiğinden, bu durumun kararın kaldırılmasını gerektirmeyen bir hata olduğu sonucuna varıldığı.

İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek Mahkeme Kararının hüküm fıkrasında yer alan "vergi ve cezaların iptaline" ibaresi "2013/1-12 dönemine ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi zıyaı cezalı kurumlar vergisi ve 2013/4-6 dönemine ilişkin vergi zıyaı cezalı kurum geçici vergisi ile 2013/1-3 ve 7-9 dönemlerine ilişkin kurum geçici vergileri üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılmasına" şeklinde düzeltilerek davalının istinaf başvurusunun reddine karar

verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Fakülte veya yüksekokullarda eğitim/öğetim faaliyeti dışında piyasaya yönelik hizmetler sunulması halinde kurumlar vergisi mükellefiyetinin doğacağı, döner sermaye birimleri farklı faaliyet konularında iştigal ettiğinden iktisadi işletmelerin her birinin ayrı ayrı mükellefiyet kaydı olması gerektiği, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.