Danıştay 9. Daire E.2020/1486 K.2022/4621

Dava konusu istem: … Akaryakıt Dağıtım Pazarlama San. Tic. Ltd. Şti'nin vergi borçlarının tahsili amacıyla, şirket ortağı sıfatıyla davacıya ait banka hesabına uygulanan haciz işleminin iptali istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu haciz işlemine dayanak olan ve davacı hakkında düzenlenen ödeme emirlerinin, davacının bilinen adresine tebliğe çıkarıldığı, bu adreste tebligat yapılamadığı için usulüne uygun olarak ilanen tebliğ edildiği, anılan ödeme emirlerine karşı dava açılmadığı ve kamu alacağının ödenmediği anlaşıldığından, tesis edilen haciz işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı,

ancak, 13/01/2004 tarihinde tescil edilen ortaklar kurulu kararı ile davacının ortaklık hissesini devrederek ortaklıktan ayrılması nedeniyle davacı adına düzenlenen ... tarih ve ... sayılı ödeme emri içeriği kamu alacaklarından sorumluluğunun bulunmaması karşısında dava konusu haciz işleminin sözü edilen ödeme emrine isabet eden kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu haciz işleminin; … tarih ve … sayılı ödeme emri içeriği amme alacaklarına isabet eden kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dosyanın incelenmesinden; davacının 09/02/1999-07/01/2004 tarihleri aralığında asıl amme borçlusu. Akaryakıt Dağıtım Pazarlama San. Tic. Ltd.

Şti'nin ortağı olduğu, 07/01/2004 tarihinde hissesini devretmek suretiyle ortaklıktan ayrıldığı, şirketin defter ve belgelerinin ibraz edilmemesi nedeniyle 2003-2004 yıllarına ilişkin cezalı vergi tarhiyatları yapıldığı, şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin 09/04/2009 tarihinde şirkete tebliğ edildiği, şirketin malvarlığı bulunmadığının anlaşılması üzerine vergi borçlarının tahsili amacıyla şirket ortağı sıfatıyla davacı adına düzenlenen … tarih ve … ,… ,… ,… ,… ,… ,… ,… ,… ,… ,… ,… sayılı ödeme emirlerinin 07/05/2010 tarihinde tebliğ edilemeyerek merciine iade edildiği,

akabinde 11/11/2010 tarihinde adres tespit tutanağı düzenlendiği ve ödeme emirlerinin tamamının 2013 yılında ilanen tebliğ edildiği, 2015 yılında ise davacının banka hesabına dava konusu haczin tatbik edildiği, davacı adına düzenlenen ödeme emirleri bilinen adresinde tebliğ edilemediğinden bahisle ilanen tebliğ edilmişse de, davacının bilinen adresinde bulunmadığı hususuna ilişkin tebliğ alındısının merciine iade edilmesi üzerine tebliğ edilemeyen evrak tebliği çıkaran mercii tarafından tayin olunacak münasip bir süre sonra yeniden tebliğe çıkartılmadan ilanen tebligat yoluna başvurulduğunun görüldüğü,

bu durumda, amme alacağının usulüne uygun kesinleştiğinden söz edilemeyeceği ve dava konusu haciz işleminde hukuki isabet bulunmadığı görüldüğünden Vergi Mahkemesi kararının davanın reddine ilişkin kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, Vergi Mahkemesi kararının davanın kabulüne ilişkin kısmının ise sonucu itibariyle yerinde olduğu gerekçesiyle davalı istinaf isteminin gerekçeli reddine, davacının istinaf isteminin kabulüne, Vergi Mahkemesi kararının redde ilişkin kısmının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirketten tahsil edilemeyen vergi borçlarının tahsili amacıyla, ilgili dönemde şirket ortağı olan davacıya ait banka hesaplarına haciz işlemi uygulanmasının usul ve yasaya uygun olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.