Danıştay 9. Daire E.2020/3459 K.2022/3554

Dava konusu istem: … Konfeksiyon San. ve A.Ş'nin vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla davacının banka hesabına uygulanan e-haciz işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı adına düzenlenen ödeme emirlerine ait tebliğ alındılarının, muhatabın adreste bulunmama haline ilişkin herhangi bir kaydı ihtiva etmediği gibi dağıtıcı ve 213 sayılı Vergi Usul Kanun'un 102. maddesinde sayılan kişiler ile birlikte imzalanarak tutanak haline de getirilmediğinin anlaşıldığı, bu durumda ilanen tebliğ koşullarının somut olayda oluştuğundan bahsedilemeyeceğinden, amme alacağının kesinleştiğinden bahisle vergi borcunun tahsili amacıyla davacının banka hesabına uygulanan e-haciz işleminde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanını kabulüne, e-haciz işleminin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinin bilinen adreslerine tebliğ edilmesi mümkün olmadığından ilanen tebliğ edilmesi üzerine kesinleşen ödeme emri nedeniyle uygulanan haciz işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.