Danıştay 9. Daire E.2020/846 K.2022/1892

Dava konusu istem: Davacının maliki olduğu İstanbul İli, Beylikdüzü İlçesi, … Mahallesi … ada … sayılı parsel üzerinde bulunan taşınmazın kısıtlı olduğundan bahisle 2019 yılı için tahakkuk ettirilen arsa vergisinin 9/10 oranındaki kısmının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

Emlak Vergisi Kanunu'nun 30. maddesi ve Tasarrufu Kısıtlanan Bina, Arsa ve Arazi Hakkında Yönetmeliğin 2. Maddesi uyarınca tasarrufu kısıtlı arsa ve binaların tanımlanmış olduğu, uyuşmazlık konusu taşınmazın uygulama imar planında yükseköğretim tesisleri ve kampüs alanında kaldığı, taşınmaz üzerinde yapımı oldukça zor ve külfetli tek bir konu dışında yapılaşmaya izni verilmediği, öte yandan, yukarıda bahsedilen yönetmelikte umumi hizmete ayrılan yerler olarak belirtilenlerin sınırlı olarak sayılmadığı,

dava konusu taşınmazın da bu hüküm kapsamında olduğu görüldüğünden, dava konusu parsele ait emlak vergisi tahakkukunun 9/10'luk kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın usul ve hukuka uygun olduğu belirtilerek kararın kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığından davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergisi ihtilaflı taşınmazın umumi hizmete ayrılan alanlardan olmadığı, malikin imar planı doğrultusunda tasarruf edebileceği ve inşaat yapılabileceği iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.