Danıştay 9. Daire E.2021/3852 K.2023/1599

2- (DAVACI) … LPG San. ve Tic. A.Ş. VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı hakkında, dökme gaz olarak satın alınan likit petrol gazının bir kısmının otogaz LPG olarak satılması nedeniyle oluşan özel tüketim vergisi farkının beyan edilmediğinden bahisle salınan özel tüketim vergisi üzerinden katma değer vergisi hesaplamadığı ve 2014/Aralık dönemden devreden katma değer vergisinin değişmesi nedeniyle beyan tablosunun yeniden oluşturulması gerektiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2015/Ekim ila Aralık dönemlerine ilişkin katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle üç kat kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu cezalı tarhiyatların bir kısmı davacı şirketin 2014 yılındaki ... Kozmetik Aerosol Nak. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti'ne olan satışları nedeniyle 2014/Aralık döneminden devreden katma değer vergisinin azaltılmasından, bir kısmı ise davacı şirketin 2015 yılında ... Kozmetik Aerosol Nak. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd.

Şti. satışlarından kaynaklanmakta olup, 2014 ve 2015 yılında yapılan satışlar üzerinden re'sen tarh edilen özel tüketim vergisinin kaldırılması istemiyle açılan davalarda, Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı, … tarih ve E:…, K:… sayılı kararları ile davaların reddine karar verildiğinden dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı, tekerrür yönünden ise; dava konusu vergi ziyaı cezalarının 2019 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezası nedeniyle arttırıldığı,

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 339. maddesi gereğince, 2019 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezasının, cezanın kesinleştiği tarihi takip eden 2020 yılından başlamak üzere beş yıl içinde tekrar vergi ziyaı cezası kesilmesi durumunda tekerrüre esas olacağından, tekerrür uygulanmasına esas cezasının kesinleşmesinden önce 2015 yılında yapılan tarhiyat nedeniyle vergi ziyaı cezasının arttırılmasında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Şirketleri hakkında düzenlenen özel tüketim vergisi le katma değer vergisine ilişkin inceleme raporlarının soyut ve varsayıma dayalı olduğu, mal teslimlerinin usule ve yasaya uygun olarak gerçekleştirildiği, incelemenin yetersiz olduğu iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Tekerrüre esas alınan ve 2019 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezasının, dava konusu 2015/Ekim ila Aralık dönemlerinden daha önceki dönem olan 2015/Mart dönemine ilişkin olduğundan, vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasında hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: Davacının duruşma istemi, 2577 sayılı İdari Yargılama Usul Kanunu'nun 17/2. maddesi uyarınca uygun görülmeyerek işin esasına geçildi:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. Nitekim, temyize konu kararda atıf yapılan kararlar, Danıştay Yedinci Dairesinin 06/04/2023 tarih ve E:2020/2097,E:2021/2739, K:2023/1965, K:2023/1962 sayılı kararıyla onanmıştır.