Danıştay 9. Daire E.2021/4111 K.2023/1777

Dava konusu istem: Davacı şirket adına düzenlenen … tarih ve … sayılı, … tarih ve … sayılı, … tarih ve … sayılı, … tarih ve .. sayılı, , … tarih ve … sayılı ve … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; …, …, ... …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, … sayılı ödeme emirleri yönünden, davacı tarafından mükellefiyetin re'sen terkin edilmesi sonucu e-tebligat adresine giriş yapılamadığı, e-tebligat adresine gelen belgelere ulaşılamadığı ve şirketin muhasebecisi tarafından yapılan uyarı üzerine bakılan davanın açıldığının iddia edildiği ancak e-tebligata ilişkin aktivasyonun hala açık olduğunun görüldüğü, elektronik tebligat yoluyla tebliğ edilen belgelere ilişkin bilgi davacıya SMS ile bilgilendirme yapıldığı,

davacının elektronik tebligat adresine erişemediği iddiasının dayanaksız olduğu ve dava konusu ödeme emirlerinin elektronik olarak 05/05/2019 tarihinde tebliğ edildiği, davanın 09/09/2019 tarihinde açıldığı anlaşıldığından süresi içinde açılmayan davanın anılan ödeme emirleri bakımından süre aşımı yönünden reddi gerektiği.

2019/1433 sayılı ödeme emri yönünden, ödeme emri içeriğinin 2018/Ocak-Mart, Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül dönemleri geçici vergi ile gecikme zammı alacaklarından oluştuğu, bu alacakların dayanağını davacının beyanına istinaden düzenlenen tahakkuk fişlerinin oluşturduğu görüldüğünden davanın anılan ödeme emri açısından reddi gerektiği.

2019/731 sayılı ödeme emri bakımından; ödeme emri içeriğinin vergi ziyaı cezası, katma değer vergisi, kurumlar vergisi ve gecikme faizi alacaklarından oluştuğu, bu alacaklar için düzenlenen ihbarnamelerin davacıya elektronik ortamda tebliğ edildiği ve söz konusu tarhiyat ve cezaların iptali için herhangi bir dava açılmadığı anlaşıldığından, kesinleşen alacaklar için düzenlenen dava konusu anılan ödeme emri açısından davanın reddi gerektiği; … sayılı ödeme emri bakımından ise, davacının 09/09/2019 tarihinde açtığı davada Mahkemece dilekçe ret kararı verildiği,

davacı tarafından 30/10/2019 tarihli yenileme dilekçesiyle derdest davanın açıldığı, 21 adet ödeme emrinin dava konusu edildiği, davacının ilk dava dilekçesinde dava konusu edilmeyen 385 sayılı ödeme emrinin dava süresi geçtikten sonra 30/10/2020 tarihli yenileme dilekçesiyle dava konusu edilmesinin davanın genişletilmesi yasağı kapsamında olduğu,

ayrıca anılan ödeme emrinin tebliğ tarihinin idarenin savunması geldikten sonra olduğu anlaşıldığından 30/10/2020 tarihli dilekçe hakkında bu ödeme emri açısından dilekçe ret kararı verilmesinin imkan dahilinde olmadığının açık olduğu anlaşıldığından anılan ödeme emri açısından davanın incelenmeksizin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen reddine, kısmen süre aşımı nedeniyle reddine, kısmen incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mükellefiyetin son bulması halinde elektronik tebligat adresinin kapatılması söz konusu değilse de, mükellefiyeti kapatılanların tebligatlarına ulaşmasının fiili olarak mümkün olmadığı, teknik hususlarda bilirkişi incelemesi yapmak yerine idarenin beyanlarına üstünlük tanındığı, mahkemenin tarafsızlığı, silahların eşitliği ilkelerinin ihlal edildiği iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.