Danıştay 9. Daire E.2021/4735 K.2023/804

Dava konusu istem: Özel hastane işletmeciliği faaliyetinde bulunan davacı şirket bünyesinde çalışan ve serbest meslek kazancı mükellefiyeti bulunan hekimlere hizmetleri karşılığında yapılan ödemelerin ücret niteliğinde olduğu, bu ücret ödemeleri üzerinden damga vergisi beyan edilmediği yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 2014/Ocak-Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen damga vergisi ile kesilen 1 kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı hastane bünyesinde karma nitelikteki sözleşme hükümleri uyarınca sağlık hizmeti sunan doktorların işçi sıfatında olmadığı, doktorların serbest meslek faaliyetinde bulunduğu, hastanede serbest meslek faaliyetinde bulunan doktorların hastaneye kestiği serbest meslek makbuzlarının ücret olarak kabul edilemeyeceği anlaşıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu vergi ziyaı cezalı damga vergisinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin yerinde ve hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.