Danıştay 9. Daire E.2021/4810 K.2022/5960

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından işletilmekte olan otel binası nedeniyle, 2015 ila 2020 yıllarına ilişkin olarak re'sen tarh edilen emlak (bina) vergisi ve taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı ile vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle davalı idareye yapılan başvurunun zımnen reddine dair işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; uyuşmazlığa konu taşınmaz üzerinde inşa edilen otelin bulunduğu parsellerin bir kısmının.

Belediyesi bir kısmının ise Kuşadası Belediyesi sınırları içerisinde yer aldığı, otel inşaatının bulunduğu alanın Bakanlar Kurulu Kararları ile turizm merkezi olarak ilan edildiği, tesis edilen inşaat parsellerinden davacı şirketin kullandığı 11 no'lu özel parsel için Turizm Bakanlığınca, otel tesisi ve Bakanlıkça onaylanan projelerde öngörülen diğer ünitelerin tesisine dair 21/06/1990 tarihinde kesin tahsis belgesi verildiği,

turizm merkezi olarak belirlenen alanın bu kapsamda bir bütün olarak değerlendirildiğinin tahsisli yatırımın aksamaması ve daha önceden Selçuk Belediyesince yapılan işlemlere yeniden başlanılmaması için ilçe hududunun Selçuk İlçesi lehine düzeltilmesi gerektiğini bildirir Turizm Bakanlığı Yatırımlar Genel Müdürlüğü'nün … gün ve … sayılı yazısından anlaşıldığı, bununla birlikte tesisin bulunduğu bu alanda Selçuk Belediyesince yapılan imar planlarının Kültür ve Turizm Bakanlığınca onaylandığı,

Turizm Bakanlığı Yatırımlar Genel Müdürlüğü'nün Selçuk Belediyesi'ne hitaben yazdığı … tarih ve … sayılı yazıda, bahse konu kesin tahsis belgesinin tapu yerine geçtiğinin ifade edilmesi üzerine Selçuk Belediyesince, davacı şirkete inşaat ruhsatı ve iskan ruhsatının verildiği, yine bölgede alt yapı hizmetlerinin Selçuk Belediyesi tarafından yürütüldüğü,

16/07/1993 tarihli emlak vergisi beyannamesine istinaden tahakkuk eden emlak vergilerinin de Selçuk Belediyesi'ne ödendiği hususları göz önüne alındığında, bahse konu turizm merkezi alanında, Turizm Bakanlığınca yapılan söz konusu tasarruflar sonrasında davalı idarenin emlak vergisini tarha yetkili olduğunu gösterir herhangi bir idari ya da yargısal karar bulunmaksızın, uyuşmazlık konusu taşınmaza ilişkin olarak ikinci kez vergilendirmeye yol açacak nitelikte tarhiyat yapılmasında ve bu kapsamda,

söz konusu cezalı tarhiyatların kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun zımnen reddine dair dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve kararın kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı belirtilerek, davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından işletilen, … isimli otelin iki parsel üzerine kurulu olduğu, belediyelerinin sınırlarında bulunan … ada … no'lu parselin yüzölçümünün 111.461,77 metrekare olduğu, Selçuk Belediyesi sınırlarında kalan … no'lu parselin yüzölçümünün … metrekare olduğu, Tapu Sicili Tüzüğü'nün 3. Maddesine göre küçük olan parselin belediyeleri adına tescil edilmesi gerektiği, mahkemece Turizm Bakanlığı Yatırımlar Genel Müdürlüğü'nün yazılarının baz almasının doğru olmadığı, yasa hükümlerinin idari işlemlere üstün olduğu, belediyelerinin emlak vergisini tarha ve tahsile yetkili olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.