Danıştay 9. Daire E.2022/101 K.2023/4917

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım akaryakıt satışlarını mali hafıza (Z) raporlarına ve yazar kasalara müdahale ederek satış hasılatını gizlemek suretiyle kayıt ve beyan dışı bıraktığı, 2016/Ağustus dönemine ait 367,00-TL POS hasılatını beyan etmediği ve kasa fazlası tutarları faiz hesaplanmaksızın ilişkili kişilere kullandırdığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporlarına dayanılarak 2016 yılı için re'sen tarh edilen kurumlar vergisi, 2016/Nisan-Haziran,

Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemlerine ilişkin geçici vergi ve bu vergiler üzerinden mali hafıza (Z) raporlarına ve yazar kasalara müdahale edilerek gizlenen kayıt dışı hasılata ilişkin kısım için üç kat, diğer kısımlar için bir kat kesilen vergi ziyaı cezaları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı hakkında 2016 yılına ilişkin tanzim edilen ... tarih ve ... ve ... sayılı Vergi İnceleme Raporları'nın ve bu raporun atıfta bulunduğu ... tarih ve ... sayılı Vergi Tekniği Raporu'nun incelenmesinden, davacının bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı ve günlük ihtiyacı aşan kasa fazlası tutarların faiz hesaplanmaksızın ilişkili kişilere kullandırıldığının somut tespitlerle ortaya konulduğu sonucuna varıldığından,

2016 yılına ilişkin vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2016/Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemlerine ilişkin geçici vergi aslı üzerinden kesilen bir kat vergi vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, mahsup dönemi geçmiş geçici vergi asılları terkin edileceğinden, dava konusu geçici vergi asıllarında da hukuka uygunluk bulunmadığı,

geçici vergi üzerinden vergi ziyaı cezası kesilmesinde yasal isabetsizlik bulunmamaktaysa da süregelen Danıştay içtihatlarına göre, geçici verginin yıllık vergiye mahsuben alınan peşin bir vergi olması nedeniyle yol açılan geçici vergi kaybından dolayı bir kat vergi ziyaı cezası uygulanması gerektiğinden geçici vergi üzerinden üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının, bir katı aşan kısmında hukuka uygunluk olmadığı, özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve cezanın kesilmesine dair koşulları düzenleyen maddede belirtilen unsurların uyuşmazlık konusu olayda bir arada gerçekleştiği ortaya konulamadığından,

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 353/1.maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının da hukuka uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, dava konusu geçici vergi asılları, geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarının bir katını aşan kısmı ile özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin sahte belge düzenlemesi ve bir takım belgelerini incelemeye ibraz etmemesi 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi kapsamındaki fiilerden olduğundan, davacı adına geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasında ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.