Danıştay 9. Daire E.2022/1058 K.2022/2805

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, ilişkili bulunduğu yurt dışı şirkete kazancının bir kısmını transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü biçimde dağıttığı ve bu şirketten olan döviz cinsi alacaklarını değerlemeye tabi tutmadığı yolundaki saptamaları içeren vergi inceleme raporuyla 2012 takvim yılı için beyan edilen iadesi gereken kurumlar vergisi tutarının 74.247,85-TL olarak dikkate alınması ve fazladan beyan edilen iadesi gereken tutarın geçici vergi alacağına mahsup edilmesine yönelik işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesinin verilen bozma kararına uyan Vergi Mahkemesince dosyanın yeniden incelenmesi suretiyle; ilişkili olduğu şirkete sunduğu finansman hizmeti karşılığında, emsallere uygunluk ilkesine aykırı olarak herhangi bir faiz hesaplamayarak kazancının bir kısmını transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü biçimde dağıttığı ve bu firmadan olan döviz cinsi alacağını değerlemeye tabi tutmadığı, hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuyla açık biçimde ortaya konulan davacı şirket tarafından iadesi gereken kurumlar vergisinin fazladan beyan edildiği anlaşıldığından,

örtülü kazanç dağıtımından kaynaklanan 399.617,96-TL ile kur farkı geliri olarak hesaplanan 1.999.842,53-TL tutarında noksan beyan edilen kurum kazancı tutarı matrah farkı olarak esas alınmak suretiyle iadesi gereken kurumlar vergisinin 285.162,28-TL fazladan beyan edildiği sonucuna varıldığından, iadesi gereken kurumlar vergisinin 74.247,85-TL olarak dikkate alınması ve iade işlemlerinin bu tutara göre yapılması yönünde tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davalı tarafından karşılanan 102,75-TL yargılama giderinin (posta gideri) davalı üzerinde bırakılmasına hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi Mahkemesince davanın reddine karar verilmesine karşın, sonuç kısmında; "davalı tarafından karşılanan 102,75-TL yargılama giderinin davalı üzerinde bırakılmasına" karar verildiği, davanın sonucunda haklı çıkan taraf aleyhine yargılama giderine hükmedilmeyeceği iddialarıyla kararın bu kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İLGİLİ MEVZUAT VE HUKUKİ DEĞERLENDİRME

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 31. maddesinde, bu Kanun'da hüküm bulunmayan hallerde, yargılama giderleri ile ilgili, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiş, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Diğer kanunlardaki yargılama usulü ile ilgili hükümler" başlıklı 447. maddesinde yer alan "mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18/6/1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar,

Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince uyuşmazlıkta uygulanması gereken 326. maddesinde "Kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır." hükmüne yer verilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesiyle değişik "Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar" başlıklı 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde; temyiz incelemesi sonunda kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa Danıştayın kararı düzelterek onayacağı hükme bağlanmıştır.

Maddenin gerekçesinde ise, madde ile temyiz incelemesinde sadece maddi hatalarda değil, aynı zamanda yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen eksiklik ya da yanlışlıklarda da düzelterek onama kararı verilmesinin sağlandığı, uygulamada, vekâlet ücretine, yargılama giderlerine ya da faize hükmedilmesinin unutulması ya da bunların yanlış hesaplanması gibi, kararın asli olmayan unsurlarında görülen bir kısım eksiklik ya da yanlışlıklar nedeniyle bozma kararları verildiği,

bunun mahkeme tarafından tekrar karara bağlandığı ve yine bu kararlara karşı yeniden kanun yollarına başvurulabilmesi nedeniyle hem zaman hem de emek kaybına neden olunduğunun görüldüğü, bu suretle esasa etkili olmayan konularda Danıştayın kesin karar vermesi sağlanarak uyuşmazlığın hızla sonuçlandırılmasının amaçlandığı hususlarına yer verilmiştir.

Temyiz istemine konu yargılama giderlerine ilişkin hüküm fıkrası incelendiğinde; Vergi Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş olmasına karşın, "davalı tarafından karşılanan 102,75-TL yargılama giderinin davalı üzerinde bırakılması" yönünde hüküm kurulduğu, yargılama giderlerinin tamamının aleyhine hüküm verilen davacı tarafa yükletilmesine karar verilmediği görülmüştür.

Yukarıda belirtilen kanun hükümleri uyarınca yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilmesi gerektiğinden, Vergi Mahkemesi kararının bu kısmında hukuki isabet görülmemekle birlikte; bu husus, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan düzeltilmesi mümkün eksiklik olarak görüldüğünden, hüküm fıkrasında yer alan "davalı tarafından karşılanan 102,75-TL yargılama giderinin davalı üzerinde bırakılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine "davalı tarafından karşılanan 102,75-TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine" ibaresi eklenmek suretiyle kararın düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.