Danıştay 9. Daire E.2022/1146 K.2023/201

Dava konusu istem: Hayvan yetiştiriciliği ve tarımsal faaliyet ile uğraşan davacı şirket hakkında, kurumlar vergisi mükellefi olması nedeniyle, Emlak Vergisi Kanunundaki muafiyetlerden yararlanamayacağından bahisle 2015 ilâ 2020 yılları için re'sen tarh edilen emlak (bina) vergisi, taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı ile kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla; dava konusu tarhiyatın birden fazla binayı kapsadığı, davacı şirketin faaliyet alanının hayvancılık olduğu, vergiye konu taşınmazın belediye mücavir alanları dışında kaldığı, davalı idarece yapılan tespitte işletme alanında büyükbaş hayvanların olduğu,

ilgili alanda tarım faaliyetinin yapıldığının ortaya koyulduğu ancak hangi binaların tarım ve hayvancılık kapsamında kullanılıp hangi binaların bu faaliyet kapsamında büro, yazıhane gibi amaçlarla kullanıldığının tespit edilmediği görüldüğünden emlak vergisi bakımından muafiyet uygulanacak binalar ile bu kapsamda olmayan binalar somut bir şekilde ortaya konulmadığından dava konusu bina vergisi ve kültür varlıkları katkı payı ile vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu, kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı belirtilerek, davalının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin basit usulde vergilendirilen mükellef olmadığı, bu nedenle Emlak Vergisi Kanunu 4. maddesi h ve u bentlerindeki muafiyetten yararlanamayacağı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.