Danıştay 9. Daire E.2022/1919 K.2023/3782

Dava konusu istem: ... Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin borçlarının tahsili amacıyla davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve …,… ve … sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; olayda, ödeme emirleri içeriği asıl borçlu şirketin beyanı üzerine tahakkuk eden vergi borçlarına ilişkin amme alacaklarının şirket tarafından ödenmemesi üzerine, şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin elektronik tebligat yoluyla tebliğ edildiği,

yapılan tebliğe ilişkin delil kayıtlarının dosyaya ibraz edildiği ve bu şekilde usulüne uygun olarak kesinleşen amme alacağının vadesinde ödenmemesi sonucunda şirket hakkında yapılan araştırmada mal varlığının bulunmadığının saptanması nedeniyle amme alacağının vadesinde asıl borçlu şirketin kanuni temsilcisi olan davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen dava konusu ödeme emirlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Şirketin tasfiye sürecine girmiş olması nedeniyle şirkete yapılacak tebligatların tasfiye memuruna yapılması gerektiği iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.