Danıştay 9. Daire E.2022/23 K.2023/4924

Dava konusu istem: Davacı adına, 2016 hesap döneminde ödeme kaydedici cihazlara müdahale ederek Z raporlarına intikal etmesi gereken satışları silmek suretiyle akaryakıt satışlarını kayıt ve beyan dışı bıraktığı ve altın muhteviyatlı sahte faturalar düzenleyerek pos tahsilatlarını gizlediğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarına dayanılarak re'sen tarh edilen 2016 yılı kurumlar vergisi, 2016 yılının tüm dönemlerine ait geçici vergiler ve bu vergiler üzerinden üç kat kesilen vergi ziyaı cezaları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1 ve 6. maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Ordu Vergi Mahkemesinin 24/02/2021 tarih ve E:2020/420, K:2021/85 sayılı kararıyla; davacı şirket hakkında tanzim edilen 23/03/2020 tarih ve 2020-A-6014/1 sayılı Vergi Tekniği Raporu'ndaki tespitlerin değerlendirilmesinden, davacı şirketin ödeme kaydedici cihazlara müdahale ederek Z raporlarına intikal etmesi gereken satışları silmek ve gerçek bir alışveriş bulunmamasına rağmen katma değer vergisinden istisna tutulan altın muhteviyatlı faturalar düzenleyerek kredi kartıyla yapılan tahsilatları gizlemek suretiyle akaryakıt satışlarını kayıt ve beyan dışı bıraktığı sonucuna varıldığından,

dava konusu 2016 yılına ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılın tüm dönemlerine ilişkin geçici vergileri üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı, mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen geçici vergiler terkin edilecek olmakla birlikte, gecikme faizinin hesaplanabilmesi için geçici vergi aslının zorunlu olarak ihbarnamede yer aldığının belirtildiği görüldüğünden, geçici vergi asıllarının esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine ilişkin koşulları düzenleyen Yasa hükmünde belirtilen unsurlar uyuşmazlık konusu olayda bir arada gerçekleşmemiş bulunduğundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk görülmediği,

bilanço usulüne göre defter tutan mükellefin uyması gereken, muhasabe standartlarına, tekdüzen hesap planına ve mali tablolara ilişkin usul ve esaslara uyulmadığı görüldüğünden, davacı şirket adına fiiline uygun olarak 213 sayılı Kanun'un 353/6. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın, kısmen reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına, kısmen kabulüne, dava konusu 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının, geçici vergiler üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarının bir katı aşan kısımları dışındaki kısımlarının Dairelerince de yerinde ve hukuka uygun görüldüğü, bu kısımlara yönelik tarafların istinaf başvurularının reddi gerektiği, uyuşmazlık konusu geçici vergi asılları üzerinden, kesilen bir katı aşan vergi ziyaı cezası yönünden yapılan incelemede;

geçici verginin matrahı yönünden gelir vergisine bağlı ve peşin alınan bir vergi olması nedeniyle mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen geçici vergilerin terkin edileceği hükmü ile geçici verginin yıllık vergiye mahsuben peşin alınan bir vergi olması ve müstekar hale gelen Danıştay kararlarında bu tür olaylarda asgari ceza haddinin uygulanması gerektiği içtihat edildiğinden,

bu nedenle vergi ziyaı cezası bir kat olarak kesilebileceğinden, geçici vergi asılları üzerinden kesilen bir katı aşan vergi ziyaı cezalarında hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun reddine davacı istinaf başvurusunun ise kısmen reddine, kısmen kabulüne, Vergi Mahkemesi kararının geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmı kaldırılarak, bu kısım bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporları uyarınca yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.