Danıştay 9. Daire E.2022/2772 K.2024/789

Dava konusu istem: Davacı adına, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 10/1-(ı).maddesi uyarınca sermayenin nakit olarak artırılan kısmı üzerinden hesaplanıp dönem matrahının tespitinde kurum kazancından indirilen faiz tutarının, nakdi sermaye artışının bilanço içi kalemlerin birbirine mahsubu suretiyle yapılması nedeniyle reddi gerektiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak ikmalen tarh edilen 2016 yılı kurumlar vergisi ve kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla. Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 10/1-ı maddesinde, sermaye şirketlerinin ilgili hesap dönemi içerisinde ticaret siciline tescil edilmiş olan ödenmiş veya çıkarılmış sermaye tutarlarındaki nakdi sermaye artışları üzerinden maddede belirtilen şekilde hesaplanan tutarın %50'sinin kurum kazancından indirilebileceği hususu açıkça belirtilmiş olup,

her ne kadar 05/08/2016 tarih ve 29792 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1 Seri Nolu Kurumlar Vergisi Genel Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair 10 Seri Nolu Tebliğ ile 1 Seri Nolu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği'ne eklenen maddede söz konusu indirimden yararlanabilmek için sermaye hesabına sermaye avansı olarak gönderilen tutarların banka hesabına yatırıldığı tarihten itibaren şirketin bilançosuna öz sermaye kalemleri arasında yer alan "Diğer Sermaye Yedekleri" hesabında izlenmesi ve banka hesabına yatırıldığı tarihin içinde bulunduğu hesap döneminin sonuna kadar bu tutarlarla ilgili sermaye artırımına ilişkin kararın ticaret siciline

tescil ettirilmesi gerektiği belirtilmişse de, kanunla getirilen bir hakkın kullanımının kanunda öngörülmeyen şekilde tebliğ ile getirilen bir düzenleme ile kısıtlanması mümkün bulunmadığından, davacı tarafından 2016 yılında sermayeye eklenen tutar için Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 10/1-ı maddesinde öngörülen indirimden yararlandırılması gerektiğinden davacının indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle gerçekleştirilen dava konusu işlemde hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Olayda, davacı şirketin sermaye artırım kararının ticaret siciline tescilinden önce şirket ortaklarına ödediği borçların, ortaklar tarafından tekrar şirket hesaplarına aktarılması ve sermaye artırımında kullanılmasının, nakit sermaye artırımı sayılıp sayılmayacağı, bu işlemin, bilanço içi kalemlerin birbiri içinde mahsubu şeklinde gerçekleştirilen sermaye artışı olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun açıklığa kavuşturulması gerektiği, uyuşmazlıkta, davacı şirket tarafından yapılan sermaye artırımının tescil edildiği tarihten önce şirkete ortakları tarafından,

kendilerine yapılan borç ödemelerinin sermayeye eklenmesi yoluyla yapılan sermaye artırımının, bilanço içi kalemlerin birbiriyle mahsubu şeklinde gerçekleştirilen sermaye artışı olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı sonucuna varıldığından, davacı şirketin nakit sermaye artırımı olarak Kanunda öngörülen indirimden yararlandırılması gerektiği halde söz konusu sermaye artışından kaynaklı faiz indiriminin kabul edilmemesi sonucu yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak ikmalen tarh edilen cezalı tarhiyatın hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.