Danıştay 9. Daire E.2022/3023 K.2023/1367

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2017 yılı kurumlar vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı şirket hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporu ile … tarih ve … sayılı vergi inceleme raporundaki tespitlerin birlikte değerlendirilmesinden; davacı şirketin vergi matrahlarının yüksek olduğu hâlde genellikle ödenecek vergisinin çıkmadığı, vergi borcu çıkan dönemlerde ise vergilerin cüz'i tutarlı olduğu, ilgili dönemlerde emtia alışlarının tamamına yakın kısmının hakkında olumsuz tespitler bulunan firmalardan temin edildiği, çok yüksek cirolar yapacak düzeyde işçi, depo ve nakil vasıtalarının bulunmadığı,

davacının muhasebe müdürü hakkında sahte belge düzenleme yönünden olumsuz tespitler bulunduğu, satışlara nazaran cüz'i miktardaki sermaye ile yıllık yaklaşık 300.000.000,00-TL tutarında net satışa ulaşılmasının, motorlu aracı ve şubesi bulunmadan sadece alınan malların direkt müşteriye teslim edilmesi suretiyle, üstelik hiç nakliye gideri olmadan faaliyet yürütmesinin ve bu denli yüksek iş hacmine ulaşmasının ticari icaplara uymadığının anlaşıldığı, bu nedenle 2017 vergilendirme döneminde düzenlemiş olduğu belgelerin gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayanmayan komisyon karşılığı düzenlenen sahte faturalar olduğu sonucuna varıldığından,

Danıştayın yerleşik içtihatları doğrultusunda % 2 oranında komisyon geliri elde edildiği dikkate alınarak hesaplanan matrah üzerinden tarh edilen dava konusu cezalı kurumlar vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda bir kısım olumsuz hususlar bulunmakla birlikte yapılan yoklamalarda davacı şirketin yerinde bulunması, ilgili dönemlerde işçi çalıştırması, satış yaptığı mükellefler arasında hakkında olumsuzluklar bulunanların oranının düşük olması,

alış yapılan mükelleflerin tamamı hakkında olumsuzluk bulunsa da bu hususun tek başına şirketi sahte belge düzenleyicisi olarak gösteremeyeceği dikkate alındığında söz konusu tespitlerin davacıyı sahte fatura düzenleyicisi olarak nitelendirmeye yeterli olmadığı sonucuna varılmış olduğundan, dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunu kabul ederek, Mahkeme kararını kaldırıp, davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda 2017 ve 2018 yılında gerçek bir ticari faaliyeti olmadığı, düzenlemiş olduğu faturaların tamamının sahte fatura olduğu sonucuna varıldığı, anılan rapora istinaden düzenlenen vergi inceleme raporları ile takdir edilen matrah üzerinden hesaplanan vergi ve cezaların ihbarname düzenlenmek suretiyle davacıya tebliğ edildiği, davacının eksik incelemeye ilişkin iddialarının vergi tekniği raporunda yer alan tespitler doğrultusunda kabulünün mümkün olmadığı, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.