Danıştay 9. Daire E.2022/304 K.2023/3320

Dava konusu istem: Davacı adına, Liman Vergi Dairesi Müdürlüğünün … vergi kimlik numaralı mükellefi …'den aldığı faturaların sahte olduğu yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2015 yılı gelir vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

Tarık Bilim hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporu uyarınca anılan mükellefin söz konusu dönemlerde davacıya düzenlediği faturaların, gerçek ticari faaliyete dayanmayan sahte belgeler olduğu sonucuna varıldığı, söz konusu faturalara ilişkin ödemelerin nasıl yapıldığı davacıya sorulduğunda; ödemelerin pey der pey nakit olarak yapıldığı, sunabileceği herhangi bir dekont, makbuz vb. belgenin mevcut olmadığının ifade edildiği, yapılan incelemede davacının POS tefecilik faaliyetinde bulunan mükelleften bilerek ve isteyerek sahte fatura kullandığı kanaatine varıldığından,

gelir vergisi beyanında kullanılan söz konusu faturaların düşülmesi suretiyle yapılan 2015 yılına ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 2.maddesinde, gerçek gelirin vergilendirileceğinin benimsendiği, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 3. maddesi ile "vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu", 134. maddesinde de, "vergi incelemesinden maksadın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tespit edilmesi ve sağlanması olduğu" düzenlenmiş olup; matrahın re'sen takdir yolu ile oluşturulması gereken hallerde dahi gerçek gelire en yakın geliri araştırmaya ve tespite yönelmenin zorunlu olduğu,

bu nedenlerle gider unsuru olarak defterlere kaydedilmiş olan faturaların gerçek giderleri yansıtmadığı sonucuna ulaşılarak faturalar tutarının gider kayıtlarından çıkartılması suretiyle tarhiyat yapılmış olması hallerinde de vergilenen işletmenin elde ettiği hasılatın; gider yapılması suretiyle sağlanması zorunlu bulunuyorsa ve hasılatı sağlayan giderin saptanabilmesi de mümkün ise gideri saptamaya yönelmek ve saptanan giderin defter kayıtlarına ayrıca yansıtılmış olup olmadığı da dikkate alınarak bir sonuca varılması gerektiği, uyuşmazlık konusu olayda ;

davacının temin ettiği bazı faturaların sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge olduğu kabul edilmek suretiyle matrah belirlenmiş ise de, yukarıda açıklanan kanun maddeleri dikkate alındığında faal olarak ticaret ile uğraşan davacı şirketin faturada yazılı gideri yapıp yapmadığı yönünde bir incelemeye girişilmeksizin salt fatura verenler hakkındaki tespitlere dayanılarak sonuca ulaşılmasında hukuka uyarlık görülmediğinden dava konusu 2015 yılına ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatının kaldırılması gerekirken davayı reddeden vergi mahkemesi kararında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf

başvurusunun kabulüne, Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının işlemlerine ilişkin olarak düzenlenen raporlarda davacı tarafından bir kısım maliyetlerin sahte fatura ile belgelendirildiğinin açıkça ortaya konulduğu, davacının bu şekilde 202.906,00-TL fatura bedellerini kayıtlarına intikal ettirmek suretiyle maliyetlerini yüksek gösterip olması gereken gelir vergisi matrahını aşındırdığının tespit edildiği, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.