Danıştay 9. Daire E.2022/366 K.2023/3758

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım alışlarını sahte faturalarla belgelendirdiğinden bahisle alınan takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2014 yılı gelir vergisi, 2014 yılının tüm dönemlerine ilişkin geçici vergi ve bu vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dosyanın incelenmesinden; davacı şirketin 2014 yılında aldığı bir adet faturanın gerçekliğinin ispatlanması veya beyanlardan çıkarılması, aksi halde özel esaslara alınacağına ilişkin … tarih ve … sayılı yazıya istinaden davacı tarafından düzeltme yapılmaması üzerine dava konusu tarhiyatın yapıldığının anlaşıldığı, takdir komisyonu kararında, hangi tarihte anılan şirketten fatura temin edildiği, söz konusu emtiaların ne şekilde nakliyesinin gerçekleştirildiği, ödemelerinin hangi yolla yapıldığı,

ihtilaf konusu malların gerçekte alınıp alınmadığı hususlarının araştırıldığına ilişkin herhangi bir bilgi yer almadığı gibi takdir komisyonunca, söz konusu alışların maliyetlerden çıkartılması sonucu oluşan yeni durumda mükellefin kârlılık oranının iktisadi, ticari ve teknik icaplara uygun olup olmadığı,

bu bağlamda sahte olduğu ileri sürülen fatura muhteviyatı emtianın gerçekte alınmış olup olamayacağı hususlarına ilişkin herhangi bir belirleme yapılmaksızın, genel ve soyut ifadelerle, söz konusu fatura tutarından, davacı tarafından daha önce beyan edilen zararın tenzili sonucunda ortaya çıkan tutarın fark matrah olarak belirlendiğinin görüldüğü, bu durumda, açıklandığı şekilde bir inceleme veya araştırmaya gidilmeksizin, gelirin gerçekliği ilkesine aykırı olarak,

faturaların toplam tutarı kadar takdir edilen fark matrah üzerinden, eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak yapılan dava konusu tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, hakkında gelen ihbar ve inceleme taleplerine istinaden takdir komisyonuna sevk edildiği, vergiyi doğuran olayın gerçek bir ticari ilişkiye dayanan belgelere dayandırılması gerektiği, dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.