Danıştay 9. Daire E.2023/3025 K.2023/2817

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009 yılında gerçekleştirdiği gayrimenkul satışının ticari faaliyet kapsamında olduğu ve bu satıştan elde ettiği kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle re'sen tarh edilen 2009 yılı kurumlar vergisi, 2009/Ekim-Aralık dönemi geçici vergi, 2009/Kasım dönemi katma değer vergisi ile vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Dördüncü Dairesince verilen bozma kararına uyarak dosyayı yeniden incelemek suretiyle, olayda; her ne kadar dava konusu taşınmazın satıcısının davacı şirket olduğu ve bu satış dolayısıyla elde edilen gerçek gelirin beyan edilmediğinden bahisle davacı şirket adına dava konusu cezalı tarhiyatlar yapılmış ise de.

Mahkemelerince TAKBİS kayıtlarında yapılan incelemede, alıcı …'ya satılan dairenin Ankara/Çankaya, …Mahallesi, …Ada, …Parselde mukim binada yer alan …numaralı daire olduğu ve bu dairenin de kat karşılığı inşaat sözleşmesinin eki olan sözleşme ile arsa sahipleri … ve …'a ait olduğunun belirtildiği görüldüğünden; davacı şirkete ait olmayan söz konusu dairenin davacı şirket tarafından satışından elde edilen gelirin beyan edilmediği gerekçesiyle yapılan vergi ziyaı cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cezalı tarhiyatların kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Takdir komisyonu tarafından gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak söz konusu gayrimenkulün davacı şirket tarafından satıldığının ortaya konulduğu, komisyon kararlarına istinaden yapılan cezalı tarhiyatların usul ve yasalara uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilemktedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.