Danıştay 9. Daire E.2023/3039 K.2024/2302

2-(DAVACI) ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı/ ... VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU

... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı ... Büyükşehir Belediyesi adına, 2011 yılında ihale yoluyla satışı yapılan taşınmazlardan elde edilen kazancı dolayısıyla beyannamelerini vermediği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2011 yılı kurumlar vergisi, 2011/Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemlerine ilişkin geçici vergiler ile bu vergiler üzerinden bir kat kesilen vergi ziyaı cezasının ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince, "davacı belediye bünyesinde iktisadi işletme oluştuğu ve elde edilen gelirin kurumlar vergisine tabi olduğu, bu nedenle tarh matrahının hukuka uygunluğu yönünden yapılacak araştırma sonucuna göre yeniden bir karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle verilen bozma kararına uyarak dosyayı yeniden incelemek suretiyle; davacı belediyenin Maliye Hazinesinden devir, bağış ve imar uygulamaları sonucu elde ederek, satışa konu ettiği arsa ve arazilerin maliyet bedellerinin tespitinde kamu kurumu olması ve kamu kurumlarının her zaman kazanç gayesi elde etmemesi nedeniyle ...

Tüm Emlakçılar Meslek Odası tarafından bildirilen en düşük oran olan %5 oranının dikkate alındığı, ayrıca inşa edilerek satışa konu edilen taşınmazların maliyet tespitinde veri olmadığı için Danıştay kararlarında belirtilen gayri safi hasılatın %20'sinin kar olarak kabul edildiği görüldüğünden ve bu suretle hesaplanan matrah üzerinden dava konusu tarhiyatın yapıldığı anlaşıldığından, dava konusu bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile geçici vergiler üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı,

mahsup dönemi geçen geçici vergi aslı için tarhiyat yapılamayacağından, geçici vergi aslında hukuka uyarlık görülmediği, ilgili dönemde anılan ticari faaliyetinden dolayı mükellefiyet kaydı bulunmayan davacının o tarihte usulsüzlük cezasını gerektiren elektronik ortamda beyanname vermeme fiilinin oluşması mümkün olmadığından,

geçmişe dönük olarak tesis edilen mükellefiyete istinaden söz konusu tespit tarihinden önceki dönem beyannamelerinin verilmediği gerekçesiyle 213 sayılı Kanunun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle, davalı idarenin istinaf başvurusunun kabulüne, mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, özel usulsüzlük cezasının ve geçici verginin kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Büyükşehir Belediye Başkanlığının tüzel kişilik olarak doğrudan kurumlar vergisi mükellefiyetinin bulunmadığı, 1 Seri Nolu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği'nin 2.4 bölümünde belirtilen iktisadi işletmenin bedel karşılığında alım-satım, sermaye tahsisi, işyeri açılması, ticaret siciline kaydolma gibi unsur ve şartlarının vergi müfettişi tarafından somut belge ve bilgilerle ortaya konulamadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Mahsup süresi geçen geçici vergilerin terkin edileceği ancak faiz hesaplanabilmesi için ihbarnamede yer aldığı, mevzuata göre davacı Belediye adına mükellefiyet tesis edilmesi ve mükellefiyetine bağlı olarak beyanname vermemesinden dolayı kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.