KÜNYE
Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2023/4246 E., 2024/1644 K.·T.C. Danıştay Dokuzuncu Daire
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2024
- Esas No
- 2023/4246
- Karar No
- 2024/1644
- Temyiz eden (davalı)
- ... Vergi Dairesi Başkanlığı - ...
- Vekili
- Av. ...
- Karşı taraf (davacı)
- ... Ev Tekstil Sanayi ve Ticaret A.Ş.
- Vekili
- Av. ...
- İstemin konusu
- ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Yargılama süreci
- —
Karar Metni
555 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi uyarınca 2018 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde beyan edilen 780.228,84-TL vergi indiriminin 2019/Aralık dönemi gelir (stopaj) vergisine mahsup edilmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin ... tarih ve E... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:...Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:...
K:... sayılı kararıyla; dava konusu işlemde 2016/Ocak-Mart dönemi geçici verginin kanuni süresinden sonra ödenmesine ilişkin olarak 28.019,40-TL'nin 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde beyan edilen iadesi gereken geçici vergiden mahsup edilmesinin talep edilmişken, kurumlar vergisi için düzeltme beyannamesi verilerek iade tutarının 26.873,51-TL'ye azaltılması nedeniyle geçici verginin bu azaltan tutara isabet eden kısmının gecikme zamlı olarak ödendiği, 2018/Mayıs dönemi gelir (stopaj) vergisinin borcunun 511.412,18-TL olmadığı, aynı tahakkuka ilişkin damga vergileri ile beraber toplam borcun 554.809,01-TL olduğu,
bu dönem borcuna ait mahsup talebinin 511.412,18-TL olarak talep edildiği, kalan tutar için 25/07/2018 tarihli iade dosyası ile gecikme zamlı olarak talepte bulunulduğu ve süresinden sonra ödendiği, 2016 yılı içinde 2014/Ekim ve 2015/Ekim dönemlerine ilişkin katma değer vergisi tarhiyatı yapıldığı hususlarının gerekçe olarak gösterildiği, ancak kanuni süresinde verilen bir beyannameye ilişkin olarak kanuni süresinden sonra düzeltme amacıyla verilen beyannamelerin ve bunlara ilişkin yapılan ödemelerin vergi indirimine ilişkin şartların ihlali anlamına gelmediğinden,
her ne kadar 2014/Ekim, 2015/Ekim dönemleri için ikmalen, re'sen ve idarece yapılan tarhiyatlar 2016 yılında yapılmışsa da tarhiyata ilişkin vergilendirme dönemlerinin yasa ile belirlenen ilgili yıl ve öncesi iki yıla ait olmadığından, vergi indirimine dair şartların ihlal edilmediğinin kabulü gerektiğinden dava konusu işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu mahkeme kararının, usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Davanın süresinde açılmadığı, ilgili dönemlere ilişkin olarak beyana tabi vergi türleri itibariyle ikmalen, re'sen veya idarece yapılan tarhiyatın bulunduğu, tarhiyatın yapıldığı tarihin dikkate alınması gerektiği, bazı vergilere ilişkin ödemelerin kanuni süresinden sonra yapıldığı, bu nedenlerle vergi indirimine ilişkin şartların sağlanamadığı için yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 9. Daire, E. 2023/4246, K. 2024/1644, 2 Nisan 2024 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama