Danıştay 9. Daire E.2023/4468 K.2024/1701

Dava konusu istem: Davacı adına, finansal kiralama şirketine satılan taşınmazların niteliğinin tapuda arsa olarak kayıtlı olmasına karşın anılan taşınmazların arsa üzerinde inşa edilen ve tapuda cins tashihi yapılmayan binalar olduğunun tespit edildiğinden, taşınmaz satışlarının 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 5/1-e. maddesinde öngörülen istisnadan faydalanmasına olanak bulunmadığı, belgesiz hiçbir harcama yapılmamasına karşın ihracat hasılatı üzerinden götürü gider hesaplandığı, kredi kullandırımı olmadığı halde ilişkili firmaca yansıtılan finansman giderlerinin kurum kazancında gider olarak dikkate alındığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı 2014 yılı kurumlar vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; cezalı tarhiyatın götürü gider kısmı yönünden. 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunun 40/1. maddesi uyarınca belgelenmese bile ihracattan elde edilen döviz hasılatının binde beşinin götürü gider olarak ilgili yılın kurum kazancından indirebileceği açık olduğundan, cezalı tarhiyatın bu kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, cezalı tarhiyatın taşınmazların satışı kısmı yönünden ise.

5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 5/1-e maddesi kapsamında; taşınmazların satışından elde edilen karın kurumlar vergisinden istisna olması için taşınmazın cinsinin ne olduğunun önemi olmadığı gibi taşınmazın cinsinin bina olmasına ve tapu kayıtlarında arsa olarak gözükmesine rağmen satılması halinde, bu satışın istisna kapsamında değerlendirilemeyeceğine dair bir düzenlemede de bulunmadığından, cezalı tarhiyatın bu kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, cezalı tarhiyatın finansman gideri kısmı yönünden ise; ilişkili holding tarafından davacı şirkete gönderilen paraların finansman sağlamak amacıyla verilmediği,

davacının hesaplarından da görüldüğü üzere, holdingin davacıdan aldığı borçların kapatılması maksadıyla bu borçlara mahsuben verildiği, dolayısıyla davacı şirkete finansman amacıyla kullandırılan bir kredi olmadığından, cezalı tarhiyatın bu kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, cezalı tarhiyatın toplam 24.385.058,30-TL'lik kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularına konu mahkeme kararının usul ve hukuka uygun olduğu, kaldırılmasını gerektiren neden bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Borçlandırma işleminin ödünç sözleşmesinden kaynaklanmadığı, holding şirketçe grup şirketlere aktarılan kredilerin ödünç sözleşmesi kapsamında borcun ifası olarak değerlendirilmemesi gerektiği, transfer fiyatlandırılması yoluyla örtülü kazanç dağıtımının kabulü için Hazine zararının da oluşması gerektiği, inceleme elemanınca Hazine zararının tespitine yönelik bir işlem yapılmadığı, ilişkili firmaca yansıtılan finansman giderinin ticari kazancın tespitinde dikkate alınması gerektiği iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Harcama yapılmaksızın götürü gider indirimi yapılmasının söz konusu olamayacağı, söz konusu giderlerin fiilen yapılmış olmasının gerektiği, taşınmaz satışları için 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 5/1-e. maddesindeki istisnadan faydalanılmasına olanak bulunmadığı iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.