Danıştay 9. Daire E.2023/4683 K.2024/1243

Dava konusu istem: Davacı adına, 2016 yılı defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016/Mart ila Ağustos, Eylül ila Aralık dönemleri için re’sen tarh edilen katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı şirketin, adresinde, … tarih ve E:… sayılı Defter ve Belge İsteme Yazısının şirketin daimi çalışanı olarak beyanda bulunan ... isimli şahsa 03/10/2018 tarihinde tebliğ edilmesine karşın herhangi bir mücbir sebep belirtmeksizin süresi içerisinde ibraz edilmediğinden vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016/Mart ila Ağustos, Eylül ila Aralık dönemleri için re’sen tarh edilen katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının davacı şirketin elektronik tebligat adresine tebliğ edilmesi üzerine bakılan davanın açıldığı,

Mahkemelerinin 19/11/2019 tarihli ara kararı ile edinilen bilgi ve belgelerin incelenmesi neticesinde; davacı şirketin 2018/ Eylül-Ekim dönemlerine ait sigortalı bildiriminin bulunmadığı, Viranşehir Vergi Dairesi Müdürlüğü'nce ... isimli şahsa davacı şirket adına düzenlenen herhangi bir evrakın tebliğ edilmediğinin bildirildiği, bu nedenle de, 03/10/2018 tarihinde posta yoluyla gerçekleştirilen tebliğin, davacı şirkete usulüne uygun yapılan bir tebliğ olarak değerlendirilemeyeceği, bu durumda, defter ve belgenin süresi içerisinde mücbir sebep gözetilmeksizin ibraz edilmemesi şartının, gerçekleşmediği anlaşıldığından,

davaya konu cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Defter ve belge ibraz yazısının tebliğ edildiği kişinin şirket çalışanı olduğu ortaya konulamadığından yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve re'sen tarh nedeni bulunmadığı kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, tebliğ alındısının, asıl borçlu şirketin işyeri adresinde ilgili kişi tarafından herhangi bir itiraz olmaksızın imzalandığı ve şirketle ilgisi olmayan çalışanın tebliğ evrakını alamayacağı da dikkate alındığında, tebligatın sözü edilen yasal düzenlemeye uygun olarak gerçekleştirildiğinin kabulü gerekmekte olup,

usulüne uygun tebliğe rağmen mücbir sebep hali olmaksızın defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmeyerek indirim hakkından yararlanmak için gereken yasal koşulları yerine getirmediği anlaşılan davacı adına katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığından istinaf başvurusunun kabulüne, mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Elektronik tebligat adresinin 01/12/2015 yılında alındığı, defter ve belge isteme yazısının posta yoluyla şirket ile ilgisi bulunmayan daimi çalışan şerhi ile tanınmayan bir şahsa tebliğ edildiği, dava konusu ihbarnamelerin ise elektronik posta ile tebliğ edildiği süresinde dava konusu edildiği, defter ve belge isteme yazısının şirket müdürüne yapılamamasının sebebinin tebliğ alındısında belirtilmediği, tebliğin hukuka aykırı olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin kabulü ile davacının tarafından 213 sayılı Kanun kapsamında elektronik tebligat adresinin edinildiği tarih araştırılmak suretiyle karar verilmesi mülahaza edildiğinden kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.