Danıştay 9. Daire E.2023/66 K.2023/340

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016/Ekim-Aralık dönemine ilişkin re'sen tarh edilen geçici vergi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:Danıştay Dokuzuncu Dairesince vergi tekniği raporunun tebliğ edilmemesinin esasa etkili şekil hatası olmadığı gerekçesiyle verilen bozma kararına uyarak dosyanın esastan incelemesi suretiyle.

Vergi Mahkemesince mahsup süresi geçtikten sonra, kesinleşen geçici vergilerin terkin edileceği hükmü ile müstekar hale gelen Danıştay kararlarında bu tür olaylarda asgari ceza haddinin uygulanması gerektiği içtihadı doğrultusunda, tek kat vergi ziyaı cezası kesilmesi gerektiğinden geçici vergi ile geçici vergi üzerinden kesilen bir katı aşan vergi ziyaı cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı, kurumlar vergisi tarhiyatına karşı açılan davada mahkemelerince, … tarih ve E:…, K:… sayılı karar ile "davanın reddine" karar verildiğinden,

aynı olay ve matrah farkından kaynaklanan dava konusu geçici vergi nedeni ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında da hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle verilen davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine ilişkin kararına yönelik taraflarca yapılan istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerde hukuka aykrılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.