Danıştay 9. Daire E.2023/7671 K.2024/672

Dava konusu istem: Davacı adına 2018/Ocak-Aralık dönemleri ile 2019/Ocak-Mart dönemlerine ilişkin re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının ve 2022 dönemi için kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; dava konusu cezalı tarhiyatlara ve özel usulsüzlük cezasına ilişkin ihbarnamelerin davalı idare tarafından davacıya elektronik ortamda 10/07/2022 tarihinde tebliğ edildiği, söz konusu tarihi izleyen otuz (30) günlük yasal dava açma süresinin adli tatil nedeniyle 07/09/2022 tarihine kadar uzadığı ve en son bu tarihte dava açılması gerekirken, bu süre geçirilerek 01/12/2022 tarihinde açılan davada süre aşımı olduğu, davanın esasının incelenme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle süre aşımı yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının faaliyetinin 31/08/2019 tarihi itibariyle re'sen terk ettirildiği, bu tarihten sonra e-tebligatla yapılan tebligatların 213 sayılı Kanun uyarınca usulüne uygun yapılmış tebligat sayılamayacağı, e tebliğ tarihinin dava açma süreleri bakımından değerlendirmeye alınamayacağı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.