Danıştay 9. Daire E.2023/812 K.2023/1551

Dava konusu istem: … Konfeksiyon Üretim Pazarlama San. ve Tic. Ltd. Şti’ne ait vergi borçlarının tahsili amacıyla şirket ortağı sıfatıyla davacının banka hesaplarına uygulanan e-haciz işleminin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; haczin dayanağı ödeme emirlerinin tebliğ tarihinde davacının yerleşim yerinin. Mahallesi. Sk. No:…/.

Buca-İzmir adresi olduğu, 26/12/2014 tarihli tebliğ alındısının yukarıda yer verilen 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun uyuşmazlık döneminde yürürlükte bulunan 102. maddesinde yazılan kişilerin imzası alınmak suretiyle tutanak haline getirilmediği, 16/12/2014 tarihli tebligatın ise yanlış adrese çıkarıldığı görüldüğünden, usulüne uygun olarak tebliğ edilip kesinleştirilmeyen amme alacağının tahsili amacıyla. Tekstil Konfeksiyon Üretim Pazarlama San. ve Tic. Ltd.

Şti'nin vergi borcundan dolayı şirket ortağı sıfatıyla davacının banka hesaplarına konulan haciz işleminde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu haciz işleminin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalı idare istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İlk savunma dilekçesindeki iddiaların tekrarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.