Danıştay 9. Daire E.2024/89 K.2024/1421

Dava konusu istem: Davacı adına vergi borcunun tahsili için düzenlenen, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı, ... tarih ve ... sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davalı idare tarafından sunulan ara karar cevabı ile eklerinin incelenmesinden, davacı tarafından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca elektronik ortamda tebligat başvurusu yapma, kullanıcı kodu ve şifresi alma yetkisi verildiği, bu yetkiye istinaden verilen elektronik tebligat bildirimi ile davacının e-tebligat aktivasyon kaydının 17/05/2016 tarihinde yapıldığı,

dava konusu ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 20/08/2016 tarihinde, ... tarih ve ... sayılı sayılı ödeme emrinin 12/10/2016 tarihinde, ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin ... tarihinde, ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin ... tarihinde, ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 22/04/2017 tarihinde, ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 13/05/2017 tarihinde, ... tarih ... sayılı ödeme emrinin 15/07/2017 tarihinde, ... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 21/02/2018 tarihinde, 11/12/2018 tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 17/12/2018 tarihinde,

... tarih ve ... sayılı ödeme emrinin 23/12/2019 tarihinde davacının elektronik tebligat adresine e-tebligat yoluyla tebliğ edildiği, davacının idareye bildirdiği telefon numarasına da tebligata ilişkin sms gönderildiği, davacı tarafından, tebliği izleyen günden itibaren başlayan on beş günlük dava açma süresinde dava açılması gerekirken dava açma süresi geçirildikten sonra 03/10/2022 tarihinde açılan davanın süre aşımı nedeniyle reddi gerektiği; öte yandan, dava konusu ödeme emirleri içeriği vergi borçlarının davacının şahsi mükellefiyetinden kaynaklandığı,

dava dilekçesine eklenen yoklama tutanaklarından da yoklamaların davacı nezdinde yapıldığının anlaşıldığı, bu bakımdan davacının borçların bir şirket kaynaklı olduğu, sahibi ve/veya ortağı olduğu herhangi bir şirket olmadığı, kimlik bilgileri kullanılarak haberi olmaksızın adına bir şirket açıldığı yolundaki iddialarına itibar edilmediği gerekçesiyle, davanın süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi dairesi ile yapılan görüşmelerde borçların şirket kaynaklı olduğunun öğrenildiği, ancak sahibi ve/veya ortağı olduğu herhangi bir şirketin bulunmadığı, haberi olmaksızın adına bir şirket açılmış olabileceği, ticaretle uğraşmadığı da dikkate alındığında uyuşmazlığa konu vergi borcunun ortaya çıkmasının hayatın olağan akışıyla bağdaşmadığı, bu bakımdan ilgili vergi borçlarına ilişkin bir şirket iş ve/veya işleminin olup olmadığının araştırılması gerekirken bununla ilgili bir araştırma yapılmamasının hukuka aykırı olduğu; öte yandan mahkeme kararında atıf yapılan vekaletnamenin sahte olduğu, bu konuda suç duyurusunda bulunulduğu,

soruşturma sonucunun beklenmesi gerektiği; yine kararda bahsedilen kısa mesajın gönderildiği telefonun kendisine ait olmadığı, belirtilen hususların Mahkemece araştırılmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.