Danıştay İdare Dava Daireleri Kurulu E.2019/3003 K.2020/2056

Dava konusu istem: Serbest muhasebeci mali müşavir olan davacı tarafından, 13/12/2013 tarih ve 28850 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan "Haksız Rekabetle Mücadele Yazılımının Meslek Mensuplarınca Kullanılması Hakkında Mecburi Meslek Kararı" başlıklı düzenlemenin 1, 3, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10. maddelerinin iptali istenilmiştir.

Daire kararının özeti: Danıştay Sekizinci Dairesinin 25/02/2019 tarih ve E:2015/11124, K:2019/1305 sayılı kararıyla;

Meslek mensupları arasında güveni hakim kılmak üzere meslek disiplini ve ahlakını korumak maksadı ile kanunla kurulan kamu tüzel kişilikleri olan meslek kuruluşlarının; üyelerinin menfaatlerini korumak, üyelerin mükellefleri ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmakla yükümlü olduğu,

Bu çerçevede, TÜRMOB tarafından hazırlanan Haksız Rekabetle Mücadele Yazılımının Meslek Mensuplarınca Kullanılması Hakkında Mecburi Meslek Kararının "Amaç" başlıklı 1. maddesinde, "Bu mecburi meslek kararı; yazılı hizmet sözleşmesi düzenlemeden iş kabul edilmemesi, ücret tarifesine uyulması ve bunun sonucunda ücretsiz veya tarifenin altında iş görülmesinin önüne geçilmesi, sözleşmeden dolayı ücret borcu olan müşteriye bu edimini yerine getirmeden bir başka meslek mensubu tarafından iş yapılmasının engellenmesi,

stajyerlerin ve bürolarda bağımlı çalışan meslek mensuplarının işten ayrılması halinde daha önce çalıştığı büronun müşterilerine iki yıl geçmedikçe hizmet vermeme yasağına uyup uymadıklarının izlenmesi ve bu yöndeki aykırı uygulamaları sonlandıracak önlemlerin alınması amacıyla hazırlanmıştır." ifadelerine yer verildiği,

Dava konusu kararın amacının, Anayasa ve Yasa uyarınca kendisine verilen görev kapsamında konuyla ilgili meslek kuruluşu olan TÜRMOB tarafından sözleşme düzenlenmesi zorunlu konularda sözleşmesiz iş yapılıp yapılmadığını, asgari ücret tarifesine uyulup uyulmadığını kontrol etmek, bir müşteriye birden fazla meslek mensubunun hizmet vermesinin önüne geçmek olduğu,

Öte yandan, dava konusu meslek kararının 8. maddesinin (a) bendinde meslek mensubunun, "Mevcut müşterileri ile dönem sonunda yenilediği sözleşmeleri, dönem sonundan itibaren iki ay içerisinde" hazırlanan yazılım üzerinden bağlı oldukları odaya bildirmek zorunda olduğu kuralı getirildiği; burada yer alan zorunluluğun, sözleşme serbestisi çerçevesinde müşteriler ile dönem sonunda yenilenen sözleşmeleri kapsadığı; sözü edilen kuralın, meslek mensuplarını mükelleflerle her yıl yeniden sözleşme imzalamaya zorlayan bir nitelikte olmadığının kabulü gerektiği,

Bu durumda, söz konusu yazılım ile asıl amacın; sözleşme düzenlenmesi zorunlu konularda sözleşmesiz iş yapılıp yapılmadığını, asgari ücret tarifesine uyulup uyulmadığını kontrol etmek, bir müşteriye birden fazla meslek mensubunun hizmet vermesinin önüne geçmek suretiyle haksız rekabetle mücadele etmek olduğu anlaşıldığından, dava konusu kuralın, meslek kuruluşlarına, Anayasa ve 3568 sayılı Yasa ile verilen yükümlülükleri aşan bir yönü bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, dava konusu kararın 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'na aykırı olduğu; mükelleflerin mağduriyetine sebep olabilecek nitelikte olduğu; her yıl sözleşmenin yenilenmesinin Borçlar Kanunu'na aykırı olduğu, sözleşme feshedilmedikçe kendiliğinden belirsiz süreli sözleşmeye döneceği; burada amacın damga vergisi almak olduğu; davalı idarenin, bu düzenleme ile iş sahibi ile sözleşmesini fesheden meslek mensuplarının, aynı iş sahibi ile sözleşme imzalamak isteyen meslek mensubuna sistem üzerinden onay verme yükümlülüğü getirdiği fakat bunun kanuni bir dayanağı olmadığı,

hem de meslek mensupları tarafından kötüye kullanılarak iş sahiplerinin mağduriyetine yol açıldığı; davalı idare tarafından yayınlanan 2016/3 sayılı Genelge ile, sistemin kötüye kullanılmaya başladığının kabul edildiği; onay sistemi ve sözleşmelerin her yıl yenilenmesinin uygulamada sorunlar yarattığı belirtilerek dava konusu kararın iptal edildiği.

TÜRMOB tarafından yayımlanan bu kuralların meslek mensuplarına ve diğer tüm kişilere zarar verdiği; dava açmak zorunda kaldıkları ve açılan bu davalar sonucunda haksız yere yargılama gideri ve vekalet ücreti ödemek zorunda kaldıkları ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, Danıştay Sekizinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan; "a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması, b) Hukuka aykırı karar verilmesi, c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.