Danıştay İdare Dava Daireleri Kurulu E.2023/542 K.2023/1401

Dava konusu istem: Yurt dışına çıkış yasağı konulmasını gerektiren vergi borcu tutarının 15.000,00 TL'den 25.000,00 TL'ye yükseltilmesine ilişkin 27/04/2006 tarih ve 26151 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 439 Seri No'lu Tahsilat Genel Tebliği'nin iptali istenilmiştir.

Daire kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 22/06/2022 tarih ve E:2017/2879, K:2022/3434 sayılı kararıyla, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 16/12/2013 tarih ve E:2010/1137, K:2013/4580 sayılı bozma kararına uyularak.

5682 sayılı Pasaport Kanunu'nun işlem tarihinde yürürlükte bulunan 22. maddesinin 1. fıkrasına göre vergi borcu olanlara idare tarafından pasaport veya seyahat vesikası verilmeyeği düzenlenmiş ise de, bu hükmün Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi üzerine 04/06/2008 tarih ve 5766 sayılı Kanun ile yürürlükten kaldırıldığı; aynı Kanun'un 5. maddesi ile 6183 sayılı Kanun'a eklenen ve vergi borcu nedeniyle yurt dışına çıkış yasağı getirilebileceğini öngören 36/A maddesindeki düzenlemenin de 13/02/2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun ile yürürlükten kaldırıldığı;

keza, Anayasa'nın 23. maddesinin 4. fıkrasının 07/05/2010 tarih ve 5982 sayılı Kanun'un 3. maddesiyle değiştirilen hükmü uyarınca yurt dışına çıkma hürriyetinin ancak suç soruşturma veya kovuşturması nedeniyle hâkim kararına bağlı olarak sınırlanabileceği, Anayasa'nın kişi hak ve hürriyetlerini genişletici nitelikteki, kişilerin lehine olan düzenlemesinin geçmiş tarihli olaylara da uygulanabileceği dikkate alındığında;

ilgililer hakkında yurt dışına çıkış yasağı konulmasını öngören dava konusu düzenlemede hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle, 27/04/2006 tarih ve 26151 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 439 Seri No'lu Tahsilat Genel Tebliği'nin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, dava konusu düzenleme ile amme alacağının tahsilinin güvence altına alınmasının ve tahsilatın hızlandırılmasının amaçlandığı, düşük tutardaki vergi borçları için yurt dışına çıkış yasağı uygulanmaması suretiyle mağduriyetlerin önleneceği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, Danıştay Onuncu Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;

"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,

b) Hukuka aykırı karar verilmesi,

c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkün olduğu belirtilmiş; dördüncü fıkrasında, "Danıştayın ilk derece mahkemesi olarak baktığı davaların temyizen incelenmesinde bu madde ile ısrar hariç 50. madde hükümleri kıyasen uygulanır." denilmiş; 50. maddesinin dördüncü fıkrasında ise Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesinin, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılacağı hükme bağlanmıştır.

Danıştay Onuncu Dairesinin temyize konu kararı; Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 16/12/2013 tarih ve E:2010/1137, K:2013/4580 sayılı bozma kararında belirtilen gerekçeler göz önüne alınarak verilmiş bir karar olduğundan, usul ve hukuka uygun bulunmakta ve bozulmasını gerektirecek bir hukuka aykırılık taşımamaktadır.