Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2021/212 K.2021/701

Davacı tarafından mahkememizde açılan davada yapılan açık yargılama sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili mahkememize sunmuş olduğu 03/03/2021 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin ....'de yaşadığı dönemde davalı ....... ile arkadaşlık kurduğunu, bu dönemde ortaklaşa yaptıkları halı ticareti işiyle ilgili olarak davalıya 190.000-USD para gönderdiğini, ayrıca yapılan işle ilgili 40.000-USD kar ettikleri halde davalının gerek ana para gerekse kar payını müvekkiline ödemediğini, 190.000-USD alacağın tahsili amacıyla davalı aleyhine yapılan icra takibine davalı tarafın itiraz ettiğini, bu nedenlerle davalının haksız itirazının reddi ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili mahkememize sunmuş olduğu cevap dilekçesinde ve yargılama aşamasındaki beyanlarında özetle; müvekkili ...'ın tacir olmadığını, kendisinin halen bir devlet kurumunda memur olarak çalıştığını, her iki tarafın da tacir olmadığı dikkate alınarak öncelikle görevsizlik kararı verilmesini ve ayrıca müvekkilinin ikametgahının Ankara olması nedeniyle Ankara ATM yönünden yetkisizlik kararı verilmesini talep etmiştir.

Davacı ve davalının tacir olup olmadıkları hususunda yapılan araştırmada; her iki tarafın da tacir olmadığı, ilgililerin bir dönem farklı şirketlerde yönetici ve temsilci oldukları belirlenmiş; ancak Yargıtayın yerleşmiş içtihatlarına göre şirket ortağı ve yöneticilik sıfatının ilgiliyi tacir yapmadığı, dolayısıyla davalı tarafın devlet memuru olduğu hususu da dikkate alındığında davacı ve davalının tacir olmadığı mahkememizce değerlendirilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından davalı aleyhine açılan davada her iki tarafın da tacir olmaması, bu bağlamda davanın TTK 4.maddesi gereğince mutlak veya nispi ticari dava niteliğinin bulunmaması, taraflar arasındaki ihtilafın genel hükümlere göre AHM tarafından çözümlenmesi gerektiği ve bu bağlamda mahkememiz nezdinde açılan davada mahkememizin görevsiz olması nedeniyle usulden ret kararı vermek gerektiği kanaat ve sonucuna varılarak aşağıdaki hüküm kurulmuştur.