İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2017/333 K.2018/369

Taraflar arasında görülen davanın mahkememizde yapılan açık yargılaması sonunda:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının, spor camiasında kendisini “ ... “ ismiyle tanıtan ve FİFA lisanslı futbolcu menejeri olduğunu söyleyen biri olduğunu, davalı, müvekkili şirket bünyesinde faaliyet gösteren Futbol Erkek A takımının eski futbolcusu...’ün, ...

Ltd. ünvanlı şirket bünyesinde faaliyet gösteren futbol takımına transferi ile ilgili İspanya’nın en çok takip edilen futbol haber portallarından...’a asılsız iddialar içeren açıklamalarda bulunduğunu, anılan söyleşinin 08/02/2017 tarihinde ...’da yayınlandığını, akabinde ulusal yayın yapan birçok basın kuruluşu söyleşiden alıntılar yaparak konuyu haberleştirdiğini, müvekkili şirkette görevli birilerinin menajer komisyonundan pay almak için futbolcunun babası ...’e Almanya’da yaşayan ... isimli bir menajere para ödemesi gerektiğini söyleyerek bu kişi üzerinden para kazanmaya çalıştıklarını,

bu kişiye ödenen 200.000.-Euro’nun büyük bölümünü müvekkili şirkette görevli bu kişilerin aldığını, bu durumların hepsini müvekkili şirket yetkililerine anlattığını ancak sonuç alamadığını iddia ettiğini, açıklamalarının sonunda ise Beşiktaş’da usulsüz olarak bir transfer operasyonu yapıldığı şeklinde beyanda bulunarak müvekkili şirketi ağır şekilde itham ettiğini, ve zan altında bıraktığını belirterek, fazlaya ilişkin her türlü hakları saklı kalmak kaydı ile davalıdan 100.000,00-TL tutarında manevi tazminatın tahsil edilmesine, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalıya yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle görev itirazında bulunarak, Ticaret Mahkemesinde dava açılabilmesi için tarafların tacir olması ve işin ticari iş olması gerektiğini, manevi tazminat talebinin ise ticari iş olmadığını, davanın görevli Asliye Hukuk Mahkemesinde açılması gerektiğinden, dosyanın anılan mahkemeye gönderilmesi gerektiğini, davalı şirket olup, manevi tazminat talebinde bulunmasının hukuken mümkün olmadığını, tüzel kişiliğin elem ve keder duymasının mümkün olmadığını, davalı şirketin başka bir kişilik, orada görevli kişilerin ise başka bir kişilik olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini,

davalının haksız rekabet oluşturacak nitelikte bir futbol kulübü veya tüzel kişilik olmadığını, davalının uluslar arası çalışan ve ismi bilinen bir menajer olduğunu, dava dilekçesindeki isim duyurma, reklam yapma iddiasının davalı müvekkilinin kişilik haklarına ve ismine saldırı olduğunu belirterek, öncelikle görevsizlik kararı verilmesini, yersiz ve mesnetsiz açılan davanın reddine, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davacıya yükletilmesini savunmuştur.

Davacı vekili cevaba cevap dilekçesinde; TTK 56. devamı maddelerinde düzenlenen haksız rekabetten kaynaklanan manevi tazminat talebinde bulunduklarını bu nedenle görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemeleri olduğunu iddia etmiştir.

TTK 56. maddesi uyarınca haksız rekabete dayalı manevi tazminat davası açılabilmesi için TTK 54. Maddesi gereği rakipler arasında, veya tedarik edenlerle müşteriler arasındaki ilişkileri etkileyen aldatıcı veya dürüstlük kuralına diğer şekillerdeki aykırı davranışlar ile ticari uygulamalara ilişkin haksız ve hukuka aykırı davranışların bulunması gerektiği, oysa ki davacı şirket ile davalı arasında TTK' nun 54. maddesinde düzenlenen haksız rekabet ortamı bulunmadığı, bu nedenle taraflar arasındaki uyuşmazlığın haksız rekabetten değil haksız eylemden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkin olduğu,

davalının bireysel olarak menajerlik işi ile uğraştığı ve tacir olmadığı, davanın mutlak ticari davalar arasında yer almadığı, bu nedenle görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu kanaatine varılmakla, görevsizlik kararı verilmiş, aşağıda belirtilen şekilde hüküm kurulmuştur.

Katip ... Hakim ... ¸e-imzalıdır ¸e-imzalıdır