İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2019/118 K.2019/452

Mahkememize açılan Kayyın Tayini davasında, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili Mahkememize verdiği dava dilekçesi ile; Müvekkilerinin davalı şirketin tek ortağı, yetkilisi ve müdürü olan...'nin mirasçıları olduklarını, Veraset ilamını dava dilekçesi ekinde sunduklarını, ...'nin 14.03.2019 tarihinde vefat ettiğini, müvekkilerinin, davalı şirkete müdür tayin etmek için ...Odasına başvurduğunu,... tarafından verilen cevapta, şirket ortağı olan mirasçı ...'nin küçük olduğunu, bu sebeple şirkete müdürü tayini için küçüğe kayyım tayin edilmesi gerektiğini bildirdiklerini, halihazırda davalı şirket müdürü olmadığından ve müdür tayin edilemediğinden şirketin ticari faaliyetinin durduğunu belirterek, Mahkemece ivedilikle müvekkili ... için amcası ...'nin kayyım tayin edilmesini talep etmiştir.

Dava; Davalı şirket için müdür tayini ile sınırlı olmak üzere küçük ... için kayyım tayini talebini içermektedir.

HMK.nın 115/1 maddesi gereğince Mahkemeler dava şartının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır.

HMK.nın 138.maddesine göre Mahkemeler öncelikle dava şartları ve ilk itirazlar hakkında dosya üzerinde karar verir.

TMK.nın 426. maddesine göre; bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa Vesayet makamı ilgilisinin isteği üzerine veya resen temsil kayyımı atar. Aynı Kanunun 397/2. maddesine göre vesayet makamı Sulh Hukuk Mahkemesidir.

HMK.nın 382. maddesinde sayılan Ticaret Hukukundaki Çekişmesiz yargı işleri arasında şirket ortağının mirasçısı küçüğe kayyım tayini sayılmamıştır.

Buna göre; Şirkete müdür tayini için yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün menfaati çatıştığından dolayı küçüğe kayyım tayini talebi ile ilgili özel bir düzenleme bulunmadığı ve TMK.nın 397/2. ve 426. maddeleri gereğince davada Sulh Hukuk Mahkemesi görevli olduğundan Mahkememizin görevsiz olması nedeniyle davanın usulden reddine, dosyanın görevli İstanbul Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.