İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2016/1457 K.2018/477

T.C. İstanbul Anadolu 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

ESAS NO

2016/1457 Esas

KARAR NO : 2018/477

DAVA

Alacak (Ticari Satımdan Kaynaklanan)

DAVA TARİHİ : 27/12/2016

KARAR TARİHİ : 15/05/2018

Mahkememizde görülmekte olan Alacak (Ticari Satımdan Kaynaklanan) davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

İDDİA ve SAVUNMA : Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: davacı şirketin oto yıkama işi ile iştigal olduğunu, davalı şahsa oto yıkama işleri ile ilgili ürünler verdiğini, davalının bu ürünleri almasına rağmen ödeme yapmadığını bu nedenle 22.559,58 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı tarafından dosyaya herhangi bir cevap dilekçesi sunulmamıştır.

İNCELEME ve GEREKÇE :

Dava, tacirler arasında mal alım satımı nedeniyle ödenmeyen cari hesap borcu nedeniyle açılan alacak davasıdır.

Davacı, davalıya 2012 yılından 2014 yılına kadar çeşitli sayılarda ve türde oto yıkama işi ile ilgili mal sattıklarını, davalı ile mutabakat yapıklarını, ancak davalının borcunu ödemediğini ileri sürmüştür.

Davalı, dava dilekçesine cevap vermediği gibi duruşmalara da katılmamıştır. HMK gereği davalının tüm iddiaları inkarla davanın reddini talep ettiği kabul edilmiştir.

Tarafların her ikisinin de tacir olması ve TTK.nun 64 vd maddeleri kapsamında defter tutma yükümlülüklerinin bulunması karşısında tarafların ticari defter ve kayıtları üzerinde inceleme yaptırılmasına karar verilmiştir. Davalı inceleme günü defter ve kayıt sunmamıştır.

Bilirkişi, davacının defterlerine ve sunduğu faturalara göre 22.559,58 TL alacağının olduğunu, ancak irsaliye veya teslim belgesi sunulmadığını, ambar tesellüm fişi, taşıma irsaliyesi gibi belgeler olduğunu, aradaki mutabakata göre ise davalının 19.058,77 TL borcu kabule ettiğini mütalaa etmiştir.

Fatura ve defterler tek başına alacağın varlığını ispat için yeterli değildir. Faturaya konu malın teslim edildiği veya hizmetin verildiği hususu alacaklı tarafça ispatlanmalıdır. Davacı mutabakat malini ibraz etmiştir. Buna göre ispat yükü artık yer değiştirmiştir. Faturaya konu alacağın doğmadığını artık davalı gerek defter ve kayıtları ile gerekse başka vasıtalarla ispat etmelidir.

Esasen uyuşmazlık iki tacir arasında cari hesap ilişkisinden kaynaklanan borcun bulunup bulunmadığı, mutabakatın etkisinin ne olacağı noktalarında toplanmaktadır. Faturaya dayalı takiplerde alacaklı, malı teslim ettiğini ispat etmelidir. Bu bakımdan davacı, davalıya mal sattığını, davalının fatura bedelini ödemediğini ileri sürüyorsa sevk irsaliyesi, teslim makbuzu gibi yazılı, tanık gibi sair delillerle bu durumu ispatlamalıdır. Bu türde bir ispat yoktur.

Davacının sunduğu ambar ve taşıma irsaliyelerinde teslim edilen malların adedi, çeşidi belli değildir. Dolayısıyla teslim usulünce bu şekilde ispatlanamamıştır. Öte yandan davacı ayrıca mutabakata dayanmaktadır. Taraflar bir hesap üzerinde mutabık kalmışlarsa, malın davalıya teslim edildiği karineten kabul edilmelidir.

Davalı taraf, imzanın kendisine ait olmadığını veya bu mutabakatın sonucunda ödeme yapıldığını veya ilgisiz bir mutabakatın icraya dayanak yapıldığı gibi bir itirazda bulunmamıştır. Mutabakat yapılmamış ise ispat yükünün davacıda, yapılmış ise, en azından mutabık kalınan miktar bakımından artık ispat yükünün davalı tarafa geçtiğini kabul etmek gerekir.

Açıklanan sebeplerle mutabakat ile kabul edilen 19.058.77 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.