Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2021/1119 K.2022/1288

Adana 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin ... tarih ve ... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tarafların iddia ve savunmalarının özeti:

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 23/03.2017 meydana gelen kaza nedeni ile müvekkilinin yaralandığını, işbu nedenlere fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile; 50 TL (25 TL geçici 25 TL kalıcı iş göremezlik ) işgöremezlik tazminatının kaza tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

CEVAP

Davalı sigorta vekili cevap dilekçesinde özetle; kusur ve maluliyet konularında Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılması gerektiğini, geçici işgöremezlik talebinin teminat dışı olduğunu, savunmuştur.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin kaza nedeni ile basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığını ve bu yaralanma sonucunda hayati tehlikesi olduğunu, mahkemece iptal edilen kanun hükmüne dayanılarak kurulan hükmün hatalı olduğunu, 14/02/2020 günlü ATK raporunda iş göremezlik süresinin 3 aya kadar uzayabileceği vurgulanmasına rağmen ve dava dışı sürücünün %75 oranında kusurlu olduğu kabul edilmesine rağmen geçici iş göremezlik ödeneği alınamayacağına hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek usul ve yasaya aykırı ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, trafik kazası nedeni ile meydana gelen yaralanmadan kaynaklı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Davacı vekili istinaf dilekçesi ile geçici iş göremezlik tazminatı yönünden davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararı istinaf etmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 341. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemelerinden verilecek olan hangi tür kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulacağı düzenlenmiştir. Buna göre; miktar veya değeri 5.880,00 TL'yi geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Bu kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması mümkün değildir. Aynı yasanın 346/1. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesince verilen kesin nitelikteki karara karşı istinaf başvurusu yapılması halinde istinaf başvurusunun öninceleme aşamasında usulden reddedileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda; dosyaya baktığımızda istinaf eden davacı vekili tarafından istinaf konusunun sadece geçici iş göremezlik zararına ilişkin olarak istinaf başvurusu yapıldığı görülmüştür. Davacının kalıcı iş göremezlik zararına yönelik olarak herhangi bir istinaf başvurusu bulunmamaktadır.

Dosya arasında bulunan SGK il Müdürlüğünün 10/10/2017 günlü yazı cevabına göre davacıya kaza sonrasında bir miktar geçici iş göremezlik zararının ödendiği davacının dosya arasındaki ATK raporuna göre tedavi süresine ilişkin olarak SGK tarafından ödenmeyen bakiye 3.373,03 TL geçici iş göremezlik zararının bulunduğu anlaşılmıştır.

Davacının sadece geçici iş göremezlik zararına ilişkin istinaf başvurusunnu bulunduğu anlaşıldığına göre ve dairemizce yapılan hesaba göre davacının bakiye geçici iş göremezlik zararının 3.373,03 TL olduğu, mahkemesince yapılan yargılama neticesinde ise davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

HMK'nın 346. maddesi gereğince kesin olan karara karşı istinaf dilekçesi ilk derece mahkemesince reddedilebileceği gibi 352. madde gereğince Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurma talebinin istinaf edilen karar miktar itibarı ile 3.373,03 TL olup, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ilk derece Mahkemesi hükmünün reddedilen kısım itibari ile kesin olması sebebi ile HMK 346. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmış olup, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.