Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2021/431 K.2022/609

Adana 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin ... tarih ve ... Esas, ... Karar sayılı kararına yönelik olarak istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla Dairemize gönderilen dosyanın yapılan incelemesinde;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 11.05.2018 tarihinde ... ...'nın sürücüsü olduğu, ... plakalı araç ile ... Mahallesi ... Bulvarı üzerinde seyir halindeyken yaya konumunda bulunan müvekkili ... ...'e çarpması sonucu maddi hasarlı ve yaralanmalı trafik kazası meydana geldiğini, davacının geçici ve sürekli iş göremezlik zararının bulunduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 1.000,00-TL maddi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili 11.11.2020 tarihli bedel arttırım dilekçesi ile taleplerini 500,00-TL olan geçici iş göremezlik tazminatını 1.676,37-TL arttırarak 2.176,37-TL'ye 500,00-TL olan kalıcı iş göremezlik tazminatını 6.227,92-TL arttırarak 6.727,92-TL'ye ve toplamda dava değerini 8.904,29-TL olarak belirlemişlerdir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; tüm itirazları saklı kalmak koşuluyla hukuki dayanaktan yoksun haksız davanın reddini, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasını talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, davanın kabulü ile; 2.176,37-TL geçici iş göremezlik ve, 6.727,92-TL kalıcı iş göremezlik tazminatının dava tarihi olan 16.09.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davalı vekili; davacının dava açılmadan önce 29.08.2018 tarihli başvurusunda maluliyet oranını gösteren heyet raporu olmadan başvuru yaptığını ve bunun usule uygun olmadığını, bu tarihten sonraki 8 iş günü sonrasını temerrüdün başlangıç tarihi kabul edilerek faizin başlangıç tarihi kabul edilmesinin dava açılmasına sebebiyet vermemelerine rağmen haklarında yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, sigorta şirketinin geçici iş göremezlik ve bakıcı giderlerinin tazminat istemlerinden sorumlu tutulamayacağını,

davacı tarafın geçici iş göremezlik tazminat isteminin poliçe teminatı dışında olduğundan davacı yanın davasının kabulüne karar veren yerel mahkeme kararının kesin olarak kaldırılmayı gerektirdiğini, söz konusu kazanın trafik iş kazasından kaynaklanmadığı belirgin olduğundan tedavi giderine ilişkin bedelin istenilmesinin mümkün olmayacağını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, trafik kazasından kaynaklı cismani zarar nedeniyle geçici iş göremezlik ve sürekli maluliyet tazminatı taleplidir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olup karar davalı vekili tarafından usulüne uygun başvurunun yapılmadığı, geçici iş göremezlikten sorumlu olmadıkları, temerrüt tarihinin hatalı olduğu ileri sürülerek istinaf edilmiştir. Başvurunun usulüne uygun olmadığı yönündeki istinaf talebinin incelemesinde:

Davalı kuruma davacı vekili tarafından 29.08.2018 tarihinde başvurunun bulunduğu, davacının başvurması üzerine, davalı kurumca hasar dosyasının açıldığı, yapılan başvuruya verilen cevabi yazıda eksik olan kesin ve sürekli maluliyet oranına ilişkin sağlık kurulu raporunun tamamlanması istenmiş olup, kaza tarihinin 11.05.2018 tarihi olduğu da dikkate alındığında, maluliyet raporunun davacı tarafça kısa sürede tamamlanabilecek bir husus olmadığı, tedavi evraklarının sunulduğu, bu durumda davalı kurumun isteminin davacının haklarının sürüncemede kalmasına yol açacak nitelikte olduğu,

halen dahi ödeme yapılmamış olması da gözetildiğinde başvurunun sonuçsuz kaldığının kabulü ile anılan maddede düzenlenen dava şartı gerçekleştiğinden uyuşmazlığın esasına girilerek karar verilmesi yerinde olmakla bu yöndeki istinaf sebebi yerinde görülmemiştir.

Davalı kuruma davacı vekili tarafından 29.08.2018 tarihinde başvurunun bulunduğu, bu durumda davalının 11.09.2018 tarihinde temerrüde düştüğü, ancak 16.09.2018 dava tarihinden faize hükmedilmesi davacı lehine olduğundan bu yöndeki istinaf sebebi de yerinde görülmemiştir.

Geçici iş göremezlik tazminatı yönünden yapılan istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde:

Anayasa Mahkemesi 17/7/2020 Tarih, Esas 2019/40, Karar 2020/40 Sayılı Kararı ile; a) Karayolları Trafik Kanun’un 90. Maddesinin “Genel Şartlar” ibarelerini iptal etmesi sonucu zorunlu mali sorumluluk sigortası kapsamındaki tazminatlar, öncelikle Karayolları Trafik Kanununun hükümlerinin, bu kanunda düzenlenmeyen hususlarda ise Türk Borçlar Kanununun haksız fiile ilişkin hükümlerinin usul ve esasları çerçevesinde belirlenecektir.

Bu kanunlarda açıkça düzenlenmiş hususlarda genel şartlar ile kanunun kapsamını daraltan yada genişleten hükümleri uygulanmayacaktır. Genel şartlar TTK’nın 1425, Sigortacılık Kanunu 11 ve KTK’nın 95. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak idarece çıkarıldığı için, KTK ve TBK’nın haksız fiile ilişkin hükümlerinde genel olarak temel unsurları belirlenmiş hususlarda bu temel unsurlara aykırı olmamak şartı ile genel şartların hükümleri uygulanacaktır. (Aynı yönde Yargıtay.

17 Hukuk Dairesinin 2019/6271 esas ve 2020/8104 sayılı kararı)

Açıklanan sebeplerle eldeki davada; iptal edilen Karayolları Trafik Kanun’un 90. maddesindeki "Genel Şartlar" ibaresi gereğince teminat dışı bırakılan geçici iş göremezlik tazminatı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi yerinde görülmekle davalı vekilinin istinaf başvurusu bu yönden de yerinde görülmemiştir.

HMK'nın 355. Maddesi gereği, kamu düzenine aykırılık teşkil eden hususlar hariç tutularak, istinaf neden ve gerekçeleri ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince açıklanan ve benimsenen nedenlerle dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin taktirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş olmasında, usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durum bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş olup aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.