Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi E.2022/1503 K.2024/1367

Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 25.03.2022 tarih ve ... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tarafların iddia ve savunmalarının özeti:

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 15/10/2016 tarihinde sürücü ... ... idaresindeki ... plakalı araç ile seyir halinde iken sürücü ... ... idaresindeki ... plakalı otobüs ile çarpışması sonucu meydana gelen trafik kazasında ... plakalı araçta yolcu konumunda bulunan müvekkilinin yaralandığını, oluşan kazada sürücü ... ...'nun kusurlu olduğunu, davalı sigorta şirketine başvuruda bulunduklarını ancak herhangi bir ödeme yapılmadığını belirterek fazlaya dair dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla 100 TL sürekli iş gücü tazminatın sigorta limitini aşmamak üzere, temerrüt tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini, talep ve dava etmiştir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; ... plakalı aracın müvekkili şirket tarafından 08/07/2016-2017 tarihleri arasında ZMMS poliçesi ile sigortalı olduğunu, müvekkilinin sorumluluğunun poliçe limiti ve sigortalısının kusuru ile sınırlı olduğunu, kaza sebebi ile başlatılan ceza dosyasının bekletici mesele yapılmasını, hatır taşıması indirimi yapılması gerektiğini, davacının emniyet kemerinin takılı olup olmadığının tespiti ile müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini, tarafların kusur oranlarının ve davacının maluliyetinin tespiti için ATK'dan rapor alınması gerektiğini, davacı yanın ticari faiz talebinin hukuka aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece, davanın reddine karar verilimiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF NEDENLERİ

Karara karşı davacı vekili; itiraza konu olan raporda müvekkilinin maluliyetinin olmaması ve iyileşme sürecinin hatalı olarak hesaplanmış olduğunu, müvekkilinin günlük hayatta ihtiyaçlarını karşılamakta fazlasıyla zorluk yaşamakta olup daha fazla efor sarfetmek zorunda kaldığını, tüm bu hususlar dikkate alındığında müvekkilinin kalıcı maluliyetinin olduğunun tespit edilememesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, ayrıca 14.02.2019 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin Adli Tıp Kurul raporunda müvekkilinin T6-7-8 vertebralardaki %25 den az yükseklik kaybı için kişinin tüm vücut fonksin kayıp oranın %8 ,

geçici iş göremezlik için öngörülen sürenin 135 gün olduğunun tespit edilmiş olup itiraza konu olan bilirkişi raporununda aynı yönetmelik hükümlerine göre belirlenmiş olmasına rağmen maluliyet oranlarının farklılık göstermesinin anlaşılabilir bir durum olmadığını, İstanbul Adli Tıp Üst Kurulunca çelişki olan hususta müvekkilinin son durumuna ilişkin muayene evrakı dahi eklenmeden rapor düzenlenmiş olduğunu, bu nedenle denetime açık olmayan itiraza konu olan raporu kabul etmediklerini,

bu nedenlerle yeniden rapor düzenlenmesi için dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesini talep ettiklerini beyan ederek kararın kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 50 ve 54. maddeleri kapsamında, trafik kazasına dayalı açılan, sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat davasıdır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Davacı vekilinin istinaf başvurusunun incelenmesinde;

Bilindiği üzere Yargıtayın yerleşik uygulamasına göre maluliyet oranları Adli tıp Kurumu 3. İhtisas dairesi ya da Üniversitelerin Adli Tıp Anabilim dalı başkanlığından oluşturulacak bilirkişi heyetinden kaza tarihi itibari ile yürürlükte olan mevzuat yönetmelik hükümlerine uygun olacak şekilde belirlenmesi gerekmektedir.

Buna göre 01/06/2015 ile 20/02/2019 tarihleri arasındaki kazalar için 30/3/2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" çerçevesinde düzenlenmiş sağlık kurulu raporu alınması gerekmektedir.

Açıklamalar ışığında eldeki dosyaya baktığımızda, kaza tarihi 15/10/2016 olup mahkemesince hükme esas alınan 23/10/2020 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen maluliyet raporunun, kaza tarihi olan 15/10/2016 tarihinde yürürlükte bulunan 30/03/2013 tarihli ve 28603 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümleri çerçevesinde düzenlendiği, davacının son film ve grafileri incelenmek sureti ile raporun hazırlandığı,

rapor içeriğinde KTÜ Farabi Hastanesi Nöroşirurji Kliniği'nin 18.08.2020 tarihli raporunda, 2016 yılında AİTK sonrası T6-7-8 vertebrada fraktür olan hastada GKS:15, kuvvet kaybı olmayıp hastanın nöroşirurjikal açıdan vücut fonksiyon kaybının olmadığının belirtildiğinin irdelendiği, 14.02.2019 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen rapora göre.

T6-7-8 vertebralardaki %25'ten az yükseklik kaybı için kişinin tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %8 olduğu ve geçici iş göremezlik süresinin 135 gün olduğu belirtilmiş ise de raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla Yerel Mahkemece ATK 2. Üst Kurulu'ndan alınan 20.01.2022 tarihli maluliyet raporunda.

"Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik" hükümlerine göre davacının tüm vücut engellilik oranının %0 olarak belirtildiği, raporlar arasındaki çelişkinin bu şekilde giderildiği,

kaldı ki davacının %8 oranında maluluiyeti bulunduğunun tespit edildiği rapor tarihi olan 14.02.2019 tarihinden sonra düzenlendiği anlaşılan KTÜ Farabi Hastanesi Nöroşirurji Kliniği'nin 18.08.2020 tarihli raporunda maluliyet sebebinin ortadan kalktığının da belirtildiği ve hükme esas ATK raporunda bu durumun esas alınmasının yerinde olduğu anlaşılmakla davacı vekilinin istinaf başvurusu yerinde görülmemiştir.

HMK'nın 355. Maddesi gereği, kamu düzenine aykırılık teşkil eden hususlar hariç tutularak, istinaf neden ve gerekçeleri ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince açıklanan ve benimsenen nedenlerle dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin takdirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş olmasında, usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durum bulunmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

Başkan Üye Üye Katip