Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi E.2026/380 K.2026/587

Taraflar arasında görülen dava hakkında ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya incelendi:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Kahramankazan Asliye Hukuk Mahkemesince; tarafların tacir olduğu, davanın nispi ticari dava niteliğinde bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi ise; davacının şirket ortağı olmasının davacıya tacir sıfatı kazandırmayacağı, uyuşmazlığın nispi yada mutlak ticari dava niteliğinde bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Ticaret Mahkemelerinin görev alanı 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 5/1. Maddesinde; "Aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemesi tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevlidir." ifadesi ile ticari davalar ile sınırlandırılmıştır. Ticari davalar ise TTK'nın 4. maddesinde sayılmıştır. Buna göre 4/1. maddesinde nispi ticari davalar, 4/1-a fıkrasından f fıkrasına kadar sayılan hususlar ise mutlak ticari davalar olarak sayılmıştır.

Bir davanın nispi ticari dava sayılması için TTK'nın 4/1. maddesi birinci fıkrasında belirtildiği gibi her iki tarafında tacir olduğu ve her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili bir dava olması gerekmektedir.

Mutlak ticari davalar ise, TTK'nın 4/1-a maddesinde her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili olup olmadığına bakılmaksızın Türk Ticaret Kanununda düzenlenen hususlar ile yine TTK'nın 4/1-f fıkrasına kadar sayılan yasalarda belirtilen davalar olarak sayılmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 22/02/2020 tarihli sözleşmenin 13. maddesi kapsamında "tedarikçi" olarak anılan şirketin "satıcı" davalı şirket olduğunu, yargılama konusu sözleşmeye göre davalı ... Giyim İnş. Turz.mak. Taş. Tic. A.Ş. (satıcı) , ... Makina Sanayi Ve Dış Tic. Ltd.

Şti.'ye (alıcı) "tek kullanımlık tulum" satışı gerçekleştireceğini, alıcı firmaya teslim edilen ürün başına da müvekkiline 2,50TL ücret ödeneceğini, ancak davalının, satıcı şirket müvekkilinin garantörlüğü ve aracılığı sayesinde alıcı firmaya, farklı zamanlarda ekli faturalarda da görüleceği üzere toplam 115.601 adet koruyucu tulum satışı gerçekleştirmiş olmasına karşın müvekkiline hiç bir ödeme yapmadığını, dilekçeleri ekinde sundukları fatura ve nakliye faturaları ile de görüleceği üzere ürünlerin satışı ve teslimi de gerçekleştirildiğini,

müvekkilinin sözleşme gereği ücrete hak kazandığını ileri sürerek davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dosya kapsamından, davacının tacir olmadığı, uyuşmazlığın nispi yada mutlak ticari dava niteliğinde bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle eldeki davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından görülüp sonuçlandırılması gerektiğinin kabulü ile aşağıdaki hüküm kurulmuştur.