Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi E.2022/1282 K.2024/1463

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14/04/2022 tarih ve 2021/204 E. - 2022/134 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

Davacı vekili, müvekkilinin, 2019/09700 sayılı “...” ibareli marka başvurusuna davalılardan ... SAN. TİC. LTD.

ŞTİ. tarafından yapılan itiraz üzerine nihai olarak YİDK’nun 2021-M-3850 sayılı kararı ile başvurunun reddedildiğini, davalı Kurum tarafından redde dayanak gösterilen 2016 21892 tescil numaralı “...” ve 2014 65835 tescil numaralı “... ...” ibareli markalar ile dava konusu başvuru arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, markalarda yer alan "..." ibaresinin ayırt edici gücü zayıf bir ibare olduğunu, "..." ibaresinin sektörel anlamda yaygın olarak kullanıldığını, müvekkili başvurusunda yer alan malların spesifik olarak hazırlandığını ve tamamen müvekkili şirket faaliyetleri ile sınırlı,

telekomünikasyon ekipmanları/parçaları olarak nitelendirilebilecek mallar olduğunu, redde dayanak markaların ise 09.sınıfta yer alan tüm malları kapsadığını, dayanak markanın sahibinin fiili olarak iştigal ettiği sektör ile alakası olmayan mallar için tescil ettirildiğini, müvekkili ve davalı mal ve hizmetlerinin aynı kitleye hitap etmediği,

birbirleri yerine ikame edilemeyeceğini ve aynı raf ve reyonlarda satışa sunulması düşünülemeyen emtialar olduğunu, aralarında herhangi bir benzerlik bulunmadığını ileri sürerek 2021-M-3850 sayılı YİDK kararının iptalini ve 2019/09700 başvuru numaralı "..." ibareli markanın tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, dava konusu marka başvurusu ile redde mesnet markalar arasında yüksek düzeyde işitsel, görsel ve kavramsal benzerlik olduğunu ve bütünsel olarak bıraktığı izlenim itibariyle markaların karıştırılma olasılıklarının bulunduğunu, başvuru markası ile itiraza dayanak markalar arasında küçük farklılıklar olmasının aralarındaki yüksek düzeyli benzerliği ortadan kaldıramadığını, markaların kapsadığı malların da aynı/aynı tür/benzer nitelikte olduğunu, SMK 6/1 maddesi hükmü çerçevesinde ortalama dikkat sahibi tiketici kitlesi üzerinde markaların aynı ticari kaynaktan geldiği ya da marka sahipleri arasında iktisadi bir bağ bulunduğu izlenimi oluşturabileceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı Şirket vekili, müvekkili şirkete ait redde dayanak markaların, başvuruya konu markadan yıllar önce tescil edildiğini ve ayırt ediciliği yüksek markalar olduğunu, davalı yanın iddialarının aksine “...” sözcüğünün herhangi bir mal veya hizmet sektörüne ilişkin olmadığını, marka işaretleri benzer olduğu gibi başvurunun tescil edilmek istendiği sınıfın da müvekkili markaları ile aynı olduğunu, bu nedenle ortalama tüketiciler nezdinde karıştırılma ihtimali bulunduğunu, başvuruya konu markanın, müvekkili şirkete ait markalara bu şekilde yaklaştığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, 2019/09700 sayılı "..." ibareli davacı marka başvurusu ile "..." ibareli davalı markalarının benzer olduğu, çekişmeli tüm mallar (09. sınıf) bakımından emtia listelerinin aynı/aynı tür ve benzer mallardan oluştuğu ve markalar arasında iltibas ihtimali bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunu düzenleyen heyette sektör bilirkişisi bulunmadığını, başvurunun reddine mesnet markaların sadece "..." kelime unsurundan ibaretmiş gibi değerlendirilmesinin mümkün olmadığını, marka işaretleri arasında görsel ve işitsel benzerlik bulunmadığını, karşılaştırılan markaların herhangi bir anlam içermemelerinin markaların benzer olarak kabul edilmesine gerekçe yapılamayacağını, doğrudan kelime anlamına sahip olmadığı için davalı Şirket markalarının ayırt ediciliğinin zayıf olduğunu,

zayıf marka tercih eden davalının dava konusu başvuruya katlanmasının gerektiğini, başvuru kapsamındaki mal listesinin davacının faaliyet gösterdiği telekomünikasyon alanına göre özel olarak oluşturulduğunu, bu nedenle kapsamındaki her bir emtianın benzerlik yönünden tek tek değerlendirilmesinin gerektiğini, ilgili tüketici kesiminin dikkat ve algı seviyesinin yüksek olduğunu, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

GEREKÇE

Dava, başvurunun reddine dair YİDK marka kararının iptali istemine ilişkindir. İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.

Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "..." ibareli başvuru ile redde mesnet "..." asıl unsurlu markalar arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, zira karşılaştırılan markaların vurguyu üzerinde toplayan başlangıç kısımlarının ve son harflerinin aynı olduğu,

ikinci hecelerindeki tek harften ibaret farklılığın ve markanın geneline hakim olan tertip tarzının yeterli ayırt ediciliği sağlamadığı, marka işaretleri arasında SMK'nın 6/1.maddesi anlamında karıştırılmaya yol açacak derecede benzerlik bulunduğu, uyuşmazlık konusu malların redde mesnet markalar kapsamında aynı/aynı tür ve benzer olarak yer aldığı,

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararında kabul edildiği üzere iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olması karşısında davacı vekilinin bilirkişi raporuna dair istinaf itirazlarının yerinde olmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.

GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 20/09/2024

Başkan · ... Üye · ... Üye · ... Katip · ...