Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi E.2023/1426 K.2025/1629

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 08/05/2023 tarih ve 2022/317 E. - 2023/201 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

Davacı vekili, müvekkilinin 2021/113345 sayılı “...” ibareli marka başvurusunu yaptığını, davalı gerçek kişinin 2019/10414 sayılı "..." ibareli markasına dayalı olarak bu başvuruya itiraz ettiğini, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından bu itirazın kısmen yerinde görüldüğünü ve başvuru kapsamından 41. sınıf hizmetlerin çıkarıldığını, müvekkilince bu karara yapılan itirazın ise YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkilinin “...”

markası ile davalıya ait “...” markasının yazım şekli,

boyutu, stili, rengi, tertip hali gibi birçok yönden birbirinden tamamen farklı olduğunu, davalı

logosunda bulunan aşçı şapkası, tava, bıçak, karıştırma teli gibi unsurların, müvekkilininin

markasında yer almadığını, “...” ibaresinin 41. sınıf nezdinde tanımlayıcı bir ibare

olduğunu, “...” ibaresinin müvekkilinin markasına dizilim, yazım biçimi bakımından

karıştırılma ihtimalini önleyecek derecede ayırt edicilik kattığını, müvekkilinin markasının “...” ile başladığını, davalının markasının ise "..." ibaresi ile başladığını,

markaların ilk ibareleri de farklı olduğundan, işitsel anlamda da markaların karıştırılma

ihtimali bulunmadığını ileri sürerek, YİDK'in 2022-M-9726 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında, başvuru kapsamından çıkarılan hizmetler yönünden karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacı başvurusunun, müvekkili markası ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davalı markasının, müvekkili markasının bir şubesi gibi algılanabileceğini, marka kapsamlarındaki hizmetlerin de aynı olduğunu, davaya konu başvurunun başında yer alan “...”

ibaresinin, başvuruya yeterli ayırt ediciliği katmadığını, “...” ibaresinin coğrafi kaynak belirttiğini, her iki markada da “...”

ibaresinin öne çıktığını, davacı markasının müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece, davacının "..." ibareli marka başvurusu ile davalıya ait "şekil+..." ibareli tescilli marka arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, davacı başvurusu ile davalı markasının asli ayırt edici unsurunun "..." ibaresi olduğu, diğer yönden reddedilen 41. sınıftaki hizmetlerde emtia benzerliğinin de oluştuğu, benzerlik nedeniyle başvuru konusu işaret ile davalının tescilli markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı hizmetler algısı da oluşabileceği, bu açıdan SMK 6/1 maddesindeki koşulların bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili, müvekkili başvurusu kapsamından çıkarılan 41. sınıf hizmetlerin hitap ettiği tüketici kitlesinin niteliği ve algısının mahkemece dikkate alınmadığını, hali hazırda gündelik dilde ve ticari hayatta 41. sınıf hizmetler yönünden oldukça yaygın bir şekilde kullanılan, aşçılık sınıfı/pişirme eğitimi/pişirme sınıfı gibi birden çok anlam taşıyan "..." ibaresinin, 41. sınıftaki yaygın kullanımının da gözetilmediğini, oysa anılan ibarenin, belirtilen hizmetlerde sıklıkla kullanılması nedeniyle ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, ayırt edicilikleri düşük olan sözcükleri marka olarak seçen marka sahiplerinin,

üçüncü kişiler tarafından bu sözcüklerin aynı veya benzerlerinin kullanılabileceğini öngörmesi, başka firmaların da kendisiyle eşit derecede kullanma hakkına sahip olduğunu kabul etmesi gerektiğini, davalı markasının bilinirlik içerisinde olup olmadığı, piyasadaki payı, kullanım yoğunluğu nedeniyle ilgili çevrede belli bir teşebbüsün markası olarak algılanıp algılanmadığına ilişkin bilirkişi heyetine sorular sorulmuş olsa da bu hususlar da hiçbir şekilde incelemeye ve değerlendirme yapılmadığını, bu nedenlerle hükme esas alınan bilirkişi raporunun ve mahkeme kararının hatalı bulunduğunu ileri sürerek,

ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

GEREKÇE

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.

Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "..." ibareli başvuru ile redde mesnet "..." ibareli marka arasında, başvuru kapsamından çıkarılan 41. sınıf hizmetler yönünden 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin bulunduğu,

zira redde mesnet markanın asli unsurunu oluşturan "..." ibaresinin, dava konusu başvuruda da aynen asli unsur olarak kullanıldığı ve başvuruda farklı olarak yer verilen "..." ibaresinin, bilinen bir ilçe adı olması nedeniyle başvuruya yeterli ayırt ediciliği sağlamadığı, öte yandan "..." ibaresinin 41. sınıf hizmetler yönünden tanımlayıcı olmadığı, bir an için bu hizmetler yönünden ayırt ediciliğinin düşük olduğu kabul edilse dahi başvuruya yeterli ayırt ediciliğin sağlanmadığı,

marka işaretleri arasında yüksek düzeyli benzerlik karşısında, başvuru kapsamından çıkarılan 41. sınıftaki hizmetlerin tüketicilerin dikkat düzeylerinin yüksek olmasının da markalar arasındaki karıştırılma tehlikesini bertaraf etmeyeceği anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.

GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 18/09/2025

Başkan

Üye

Üye

Katip

Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.