Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi E.2021/236 K.2021/895

T.C. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesi T.C.

ANKARA

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

21.HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

İNCELENEN DOSYANIN

MAHKEMESİ : ANKARA 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/12/2020

NUMARASI

TALEP

Zayi Belgesi Verilmesi

TALEP TARİHİ : 30/10/2020

KARAR TARİHİ : 30/06/2021

GEREKÇELİ KARARIN

YAZILDIĞI TARİH : 30/06/2021

Taraflar arasındaki zayi belgesi verilmesi istemine ilişkin davanın yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükme karşı talep eden tarafından süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ..... adresindeki..... ticaret sicil numaralı işletmesine ait ortaklar pay defterini kaybettiğini belirterek kaybolan defter için zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece; dava dilekçesi içeriği dikkate alındığında, davacı şirkete ait pay defterinin zayi olduğunu ileri sürülmekle birlikte, kanunda öngörülen şartların gerçekleşen somut olayda bulunmadığı gibi, davacının kendi kusurundan yararlanarak zayi belgesi gibi isteminde bulunmasının yerinde bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

Talep eden istinaf dilekçesinde özetle; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, Şirketlerinin 4 ortaklı olduğunu ve şirketin hiçbir evresinde herhangi bir pay ve hisse devri yapılmadığını, bugüne kadar ilgili deftere ihtiyaç duyulmadığını, kaybolduğunun yeni farkına varıldığını, ellerinde defterin kaybına ilişkin herhangi bir tutanak bulunmadığını, açılan davanın tüm ortakların bilgisi ve rızası dahilinde açıldığını, ticari faaliyete devam edilebilmesi için zayi belgesine ihtiyaç duyulduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve talebi gibi karar verilmesini istemiştir.

HUKUKİ NİTELENDİRME, DELİLLERİN VE İSTİNAF SEBEPLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Talep; zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

6102 sayılı TTK'nın 82/7. maddesinde; "Bir tacirin saklamakla yükümlü olduğu defterler ve belgeler; yangın, su baskını veya yer sarsıntısı gibi bir afet veya hırsızlık sebebiyle ve kanuni saklama süresi içinde zıyaa uğrarsa tacir zıyaı öğrendiği tarihten itibaren onbeş gün içinde ticari işletmesinin bulunduğu yer yetkili mahkemesinden kendisine bir belge verilmesini isteyebilir. Bu dava hasımsız açılır. Mahkeme gerekli gördüğü delillerin toplanmasını da emredebilir.” şeklinde düzenleme yapılmakla tacirlere ticari defter ve kayıtlarını saklama ve ibraz hususunda zorunluluk getirilmiştir.

Anılan TTK'nun 82/7. maddesinde zayi belgesi istenebilmesi için tacirin saklamakla yükümlü olduğu defter ve belgelerin ziyaa uğraması halleri tahdidi olarak sayılmamış ise de, yapılan tadadi sayımdan defterlerin tacirin elinde olmayan sebepler ile ziyaa uğraması gerektiği anlaşılmıştır. Bir başka anlatımla, tacir saklamakla yükümlü olduğu defter ve belgelerin saklanması ve korunmasına yönelik gerekli özeni göstermekle yükümlü olup, bu özene rağmen defter ve belgelerin ziyaa uğraması halinde zayi belgesi verilmesini talep edebilecektir.

Somut olaya gelince; davacı yan, ortağı olduğu şirkete ait ortaklar pay defterinin kayıp olduğuna dair herhangi bir tutanak tanzim edilmediğini belirttiği gibi herhangi bir tespit raporu da alınmadığı görülmüştür. Bu durumda söz konusu ticari defterlerin elinde olmayan sebeplerden ötürü kayıp olduğu hususunda kesin ve inandırıcı delil ibraz edilmediği gibi talep eden davacının tutmak ve saklamakla yükümlü olduğu defter ve belgeleri özenle korumadığı anlaşıldığından talep eden davacının istinaf başvurusu yerinde görülmemiştir (Yargıtay 11.Hukuk Dairesi'nin 15/10/2007 tarih....karar, Yargıtay 11.Hukuk Dairesi'nin 03/12/2014 tarih .... karar sayılı emsal içtihatları).

Tüm bu nedenlerle ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden talep edenin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiş ve takdiren aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.