Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi E.2021/513 K.2026/293

Davalı vekili tarafından istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine, Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 352. maddesi uyarınca yapılan ön inceleme sonucu eksiklik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf incelemesinin dosya üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili özetle: Müvekkilinin, "...

Rüzgar Enerjisi Santralı"nı işlettiğini ve Yönetmelik hükümleri doğrultusunda üretilen her bir kWH için davalıya 3,78 kuruş ödemeyi taahhüt ederek Antakya-2 İskenderun-2 Elektrik İletim Hattından sisteme bağlantı hakkı kazandığını, Yönetmelik hükümlerine göre davalı ile müvekkili şirket arasında, 29/11/2011 tarihli Rüzgar Enerjisi (RES) Katkı Payı Anlaşması imzalandığını, anlaşmanın 3.maddesinde ve bu anlaşmanın dayandığı Yönetmeliğin 9.maddesinde belirtilen esaslara göre hesaplanacak katkı payının,

tesisin bir yıllık elektrik enerjisi üretimi üzerinden hesaplanan bir önceki yıla ait toplam RES katkı payı tutarının 15 Ocak günü saat 17.00’a kadar ... tarafından müvekkiline faturalanması gerektiğini, bu hesaba göre katkı payı tutarının KDV dâhil 5.846.662,33 TL olması gerektiğini, davalının, imzalanan RES Katkı Payı Anlaşmasının 3.maddesine ve Yönetmeliğin 9.maddesine aykırı olarak anlaşma öncesi davalıya sunulan teklif mektubunda yer alan,

"...teklif yılından ödemeye esas üretim yılına kadar TÜİK tarafından ocak ayında açıklanan yıllık TÜFE oranında güncelleştirerek takip eden yılın ocak ayı sonuna kadar tüm tesisin geçici kabulünün yapıldığı tarihten itibaren 20 yıl süre boyunca ...'a ödemeyi kabul ve taahhüt ederiz" şeklindeki ifadeye dayandırarak davaya konu faturayı düzenlediğini, müvekkilinin teklif tarihinin 2011 olduğunu, davalının 2011, 2012 ve 2013 yıllarının TÜFE oranlarını güncellemeden RES katkı payı hesabını yaptığını, ancak 2015 yılında tek taraflı olarak hesap yöntemini anlaşma ve Yönetmelik hükümlerine aykırı olarak yaptığını;

davalının, anlaşmaya ve Yönetmeliğe aykırı olarak 16/01/2019 tarih ve TEE2019015800047 nolu KDV dâhil 10.526.210,95 TL tutarlı işbu davaya konu faturayı düzenlediğini, müvekkilinin, faturaya itiraz ettiğini ve itiraz edilmeyen kısım olan KDV dâhil 5.846.662,35 TL’yi ödediğini, bu sebeple, davalı tarafından düzenlenen 16/01/2019 tarih ve TEE2019015800047 nolu faturada KDV dâhil 4.679.548,60 TL kısmı için borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini, talep etmiştir.

Davalı vekili özetle: hesaplamanın doğru olduğunu, teklif mektubunun esas alınması gerektiğini, mevzuata aykırı bir işlem olmadığını savunmuştur.

İlk derece mahkemesince "...davacı tarafın, taraflar arasında düzenlenen 29/11/2011 tarihli RES Katkı Payı Anlaşması'nın (3). maddesine göre 2019 yılı için ödemesi gereken katkı payının KDV dâhil 5.846.662,35.-TL olduğu, buna rağmen davalı tarafça 16/01/2019 tarihli fatura ile KDV dâhil 10.526.210,95.-TL'lik fatura düzenlendiği, bu faturanın 4.679.548,60-TL'lik kısmından davacı tarafın sorumlu tutulamayacağı sonucuna varılmış, davanın kabulüne..." karar verilmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle: Davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, RES Katkı Payı hesaplamasında Yönetmelik, Taahhütname, Teklif Mektubu ve Anlaşma metninin bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini, teşekküllerince yapılan hesaplamanın doğru olduğunu beyan ederek, yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ, HUKUKİ SEBEP VE GEREKÇE

Dava, RES Katkı Payı anlaşmasına istinaden düzenlenen faturadan dolayı borçlu olunmadığının tespiti taleplidir.

Dosya kapsamındaki yazı, belge ve bilgilere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, HMK m. 355/1 gereği incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, re'sen gözetilmesi gereken, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın da bulunmamasına, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre; davalı vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmediğinden HMK m. 353/1.b.1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiştir.

Başkan ... Üye ... Üye ... Katip ...