Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi E.2022/1922 K.2022/1488

Mahkemece verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İstinaf talebinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya okunup gereği düşünüldü:

TALEP

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirket ile davacı arasında Mobil Telefon Kurumsal Abonelik Sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre düzenlenen fatura bedellerinin ödenmemesi nedeniyle davalı hakkında MTS (Merkezi Takip Sistemi) üzerinden icra takibi başlatıldığını, davalının yetkiye ve borca itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek, takibe vaki haksız itirazın iptali ile davacı lehine %20'den az olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, icra takibinin yetkisiz icra dairesinde başlatıldığını, esas yönünden ise davacının talebinin haksız olduğunu belirterek, açılan davanın reddi ile davalı lehine kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

MAHKEME KARARI

Mahkemece, yetkili icra dairesinde takip başlatılmadığından HMK.'nun 114/2., 115/2. maddeleri gereğince davanın usulden reddine karar verilmiş, hükme karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili istinaf talebinde, davanın, davalı borçlunun icra takibinde yetkili olduğunu bildirdiği mahkemede açıldığını ileri sürerek, yetkisizlik kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

GEREKÇE

Davada, taraflar arasında düzenlenen Mobil Telefon Kurumsal Abonelik Sözleşmesi kapsamında davalı aleyhine düzenlenen ve ödenmeyen fatura bedellerinin tahsili amacıyla MTS (Merkezi Takip Sistemi) üzerinden başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali talep edilmektedir.

İİK 50. maddesinde; para ve teminat borcu için takip hususunda HMK'nın yetkiye dair hükümlerinin kıyas yoluyla tatbik olunacağı belirtilmektdir.

6100 sayılı HMK’nın "Genel yetkili mahkeme" başlıklı 6. maddesinde; genel yetkili mahkemenin davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri olduğu, “Sözleşmeden doğan davalarda yetki" başlıklı 10. maddesinde; sözleşmeden doğan davalarda sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu ve “Yetki sözleşmesi” başlıklı 17. maddesinde ; tacirler veya kamu tüzel kişilerinin, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilecekleri, taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça davanın sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılacağı düzenlemelerine yer verilmiştir.

HMK'nın 17. maddesinin 2. cümlesindeki “Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.” hükmüne göre, yetki sözleşmesi (veya yetki şartı) yapan taraflar, aksine bir düzenleme yapmamışlarsa, dava sadece yetki sözleşmesinde kararlaştırılmış olan mahkemede açılabilir. Diğer bir deyişle, aksi belirtilmediği sürece HMK, yetki sözleşmesinde gösterilen mahkemenin münhasır yetkili mahkeme olacağını kabul etmiştir.

Bu şekilde yapılmış olan yetki sözleşmesinin, münhasır yetki olacağı maddenin hükümet gerekçesinde de açıkça belirtilmiştir. Görüldüğü üzere taraflar, salt bir münhasır yetki sözleşmesiyle, kanunun öngörmüş olduğu genel ve özel yetkili mahkemelerin yetkisini kaldırmış olmaktadırlar. Taraflar, bu sonucun ortaya çıkmasını istemiyorsa, yani genel ve özel yetkili mahkemelerin yetkisinin devam etmesini istiyorlarsa yetki sözleşmesinde bunu ayrıca belirtmek zorundadırlar.

Somut olayda, dosya arasında bulunan taraflar arasında düzenlenen 26/02/2019 tarihli sözleşmenin "Uyuşmazlıkların Çözüm Yeri" başlıklı 7. maddesinde tacir olan taraflar arasında sözleşmeden kaynaklı uyuşmazlıklar için İstanbul mahkemeleri ve icra daireleri yetkili kılınmış olup sözleşmede aksine bir hüküm de yer almadığı için bu yetki münhasır yetki olduğundan, yetkili icra dairesinde icra takibi başlatılmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygundur.

Ancak, 6100 sayılı HMK'nın 19. maddesi 3. fıkrası gereğince; yetkisizlik kararında yetkili mahkemenin gösterilmesi gerekmekte iken mahkemece, istinaf konusu yetkisizlik kararında yetkili mahkemenin gösterilmemiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, belirtilen bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasına 2 .bent olarak "HMK'nın 17. maddesi uyarınca İstanbul icra daireleri ve mahkemelerinin yetkili olduğuna" cümlesinin yazılması ve sonraki bent numaralarının da buna göre teselsül ettirilmesi suretiyle davacı vekilinin istinaf talebinin kısmen kabulü ile hükmün HMK'nın 353/1-b.2.maddesi gereğince DÜZELTİLEREK YENİDEN ESAS HAKKINDA KARAR verilmesi gerekmiştir.

İnfazda duraksamaya yol açmamak için hükmün kesinleşen kısımlarına kararda aynen yer verilmiştir.

Başkan Üye Üye Katip İş Bu Karar İlamı E-İmza ile İmzalanmıştır.