Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi E.2023/2782 K.2024/34

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda mahkemece verilen karara karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6446 Sayılı Yasa kapsamında davalının yaptığı genel aydınlatma denetimi nedeniyle fazla tahsil ettiği iddia edilen bedelin tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, "davanın HMK 114/1-b ve 115. Maddeleri gereğince dava şartı yokluğu (yargı yolunun caiz olmaması) nedeniyle usulden reddine," dair verilen karara karşı davacı tarafından, mahkeme tarafından uyuşmazlık mahkemesi kararı dikkate alınarak karar verildiği, ancak somut olaya Uyuşmazlık Mahkemesinin karşı oy yazılarının uygun olduğu, buna göre ...'ın 02.04.2004 tarihinde özelleşme kapsamına alındığı, 28.05.2013 tarihli hisse devri ile özel bir şirkete devredildiği, ana statüsünde de özel hukuk hükümlerine tabi olduğunun açıkça belirtildiği, kendileri ile davalı arasında imzalanan sözleşmenin özel hukuk hükümlerine tabi olarak eşitler arasında imzalanan bir sözleşme olduğu, uyuşmazlığa bakmada adli yargının görevli olduğu, ileri sürülerek istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Gerek istinaf sebebi yapılan ve gerekse HMK'nın 355. maddesine göre kamu düzeni nedeniyle resen dikkate alınması gereken hususların incelenmesinde;

Dosya kapsamı, mevcut delil durumu, yerel mahkemece verilen görevsizlik kararının Uyuşmazlık Mahkemesi'nin 20.06.2022 tarihli 2022/15E. 2022/409K.sayılı kararı ile kaldırılarak davaya bakmanın idari yargının görevi olduğunun belirlenmesi ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiş, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

Başkan · E-İmzalı · Üye · E-İmzalı · Üye · E-İmzalı · Katip · E-İmzalı