Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi E.2020/1745 K.2022/440

İlk Derece Mahkemesinin kararı süresi içerisinde istinaf edilmiş olduğundan dosya içerisinde bulunan belgeler okunup incelendi. Üye hakimin görüşü değerlendirildi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava, temlik eden .... Bankası A.Ş. tarafından borçlu ....San. Ve Tic. Ltd. Şti., ... ve ...'e yönelik ödenmeyen kredi borcunun tahsili istemi ile 69.931,65 TL asıl alacak ile 4.623,45 TL işlemiş faiz, 231,17 TL faizin gider vergisi, 551,20 TL masraf toplamı 75.337,47 TL nakit toplamının tahsili ile 10.560,00 TL gayrinakit depo bedeli talebine ilişkindir. Davalı tarafça yapılan itiraz sonucunda duran takibin devamı için eldeki itirazın iptali davası açılmıştır.

Yargılama sonunda mahkemece 11.03.2020 gün ve.... Esas ... karar sayılı ilamla; davanın kısmen kabulü ile itirazın kısmen iptaline, takibin nakdi kredi borcu yönünden.

69.514,91.-TL asıl alacak, 2.672,65.-TL işlemiş faiz, 133,63.-TL gider vergisi, 730,87.-TL ihtarname masrafı olmak üzere toplam 73.052,07.-TL üzerinden, asıl alacak tutarının (64.534,68.-TL ve 4.205,64.-TL) olmak üzere toplam 68.740,32.-TL'lik miktarına takip tarihinden itibaren %33,12 temerrüt faizi ve faiz üzerine % 5 gider vergisi, 774,59.-TL'lik kısmına ise %28,08 temerrüt faizi ve faiz üzerinden % 5 gider vergisi uygulanmak suretiyle devamına, fazlaya ilişkin istemlerin reddine,

gayrinakdi alacaklara ilişkin depo talebi yönünden taleple bağlı kalınarak 10.560,00.-TL'lik depo talebinin çek yapraklarından doğan sorumluluk süresi boyunca aynen devamına karar verilmiştir.

02 Aralık 2016 gün ve 29906 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 Sayılı Yasanın 41. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 6100 Sayılı HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 3.000,00 TL'ye çıkarılmıştır. Bu miktar 2018 yılı için 3.560,00 TL, 2019 yılı için 4.400,00 TL'dir, 2020 yılı için 5.390,00 TL'dir.

Talep ve kabule göre reddedilen miktar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 5.390,00 TL'nin altındadır.

İstinafa konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra 11/03/2020 tarihinde verildiğinden miktar itibariyle kesin niteliktedir.

İstinaf başvurusunun kesin nitelikte bir karara yönelik olup olmadığını denetleme görevi öncelikli olarak İlk Derece Mahkemesine aittir. Ancak İlk Derece Mahkemelerinin bu hususu gözetmeden dosyayı Bölge Adliye Mahkemesine göndermesi halinde, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ne şekilde bir karar verileceği 6100 Sayılı HMK'nın 352. maddesinde gösterilmemiş, sadece gerekli kararın verileceği ifade edilmiştir.

Bu konuda kanunda bir açıklık bulunmamakla birlikte 01/06/1990 tarih ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının bu tür olaylarda kıyasen uygulanması mümkündür. Sözü edilen İçtihadı Birleştirme Kararı, İlk Derece Mahkemelerinden verilen bir kararın kesin nitelikte olmasına rağmen temyiz edilmesi ve İlk Derece Mahkemesi tarafından bu konuda bir karar verilmeksizin dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi halinde Yargıtay'ın, İlk Derece Mahkemesine bu konuda geri çevirme kararı verilmeksizin, temyiz talebinin reddine karar vermesinin mümkün olduğu yönündedir.

İlk Derece Mahkemesince Hukuk Muhakemeleri Kanunun Yönetmeliğinin 8/11. maddesi gereğince Kanun Yolu Formu hazırlanmak suretiyle istinaf dilekçesiyle birlikte dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi halinde, İlk Derece Mahkemesinin istinaf kanun yoluna başvurulan kararın kesin nitelikte olmadığı kabulüne ulaşarak dosyayı Bölge Adliye Mahkemesine göndermiş olduğunu kabul etmek gerekir. Zira İlk Derece Mahkemesince kararın kesin nitelikte olmadığı kabulüne ulaşılması halinde ayrı bir karar yazılmamaktadır. Bu nedenle, İlk Derece Mahkemesinin kararın kesin nitelikte olmadığı kabulüne ulaştığı kabul edilerek, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 6100 Sayılı HMK'nın 352/1-b maddesi gereğince gerekli kararın (red kararının) verilmesi gerekecektir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karar 6100 Sayılı HMK'nın 341/2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan, davacı vekilinin karara karşı istinaf kanun yoluna başvurusunun 6100 Sayılı HMK'nın 352/1-b. maddesi gereğince kararın kesin olması nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekmiştir.