İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi E.2019/2565 K.2019/2021

İstinaf incelemesi için dairemize gönderilen dosyadaki tüm belgeler ve dairemiz üyesi tarafından hazırlanan raporlar incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01/01/2018 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile mecuru kiraladığını, kira sözleşmesinin süresinin 3 yıl olduğunu, davalının 2019 yılı şubat ayında mecuru tahliye edeceğine ilişkin bir ihtarname gönderdiğini, 2019 yılı şubat ayı sonuna kadar mecuru kullandığını, Aralık, Ocak ve Şubat aylarına ilişkin kira bedellerini ödemediğini, bu nedenle davalı hakkında icra takibi başlattığını, davalının takibe itiraz ettiğini, itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Dava; taşınmaz kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali taleplidir. İlk derece mahkemesince; davanın usulden reddine, görevli mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğuna karar verilmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; ilk derece mahkemesinin görevsizlik nedeniyle, dava şartı yokluğundan HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar vermiş olup tarafların ticari şirket olup uyuşmazlığın Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiğini, görevsizlik kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir. HMK'nın 4.maddesinde "...dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın.

Kiralanan taşınmazların, 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar..." bakımından Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunun düzenlendiği, görev hususunun dava şartı olduğu ve eldeki dava bakımından Ticaret Mahkemesinin görevsiz olduğu anlaşılmakla, davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar vermek gerekmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararında esası etkileyen bir usul hatası bulunmadığı, vakıa tespitlerinin tam ve doğru olarak yapıldığı, maddi hukuk normlarının doğru olarak uygulandığı, delillerin değerlendirilmesinde de hatalı bir sonuca varılmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK.353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermek gerekmiştir.